Greyhawk - Norðið

Frelsi
Hetja er fallin

Hetjurnar voru nokkuð lemstraðar og þreyttar eftir bardagann í Axarhöfn. Þær höfðu þurft á öllum sínum styrk, úthaldi og útsjónarsemi að halda til að sigra galdrameistarann. Marin og blá, með höfuðverk og andlega búin á því mættu þær til yfirboðara sinna í búðunum skammt frá borginni og fengu næstu fyrirmæli. Stríðið er rétt að hefjast, verkefni Frelsishersins eru ærin og lítill tími sem gefst til þess að sleikja sárin og fagna sigrum. Hver einasta orrusta, jafnvel lítilvæglegustu smáskærur, eru skref í átt að því að velta þeim gamla af stalli. 

Aurum elti Úu og fylgdist með henni þykjast lesa blöðungana sem þeim voru fengnir í hendur. Perille renndi fljótt yfir þá og afhenti Luiz áður en hún tók að spyrja flokksforingjana um verkefnið sem þeim hafði verið úthlutað, að frelsa þrælana við þorpið Sareesh og síðan þorpið sjálft. Ekki leið á löngu þar til þau höfðu öll lesið skilaboðin frá yfirboðurum Frelsishersins og voru í óða önn að skipuleggja hvernig þau kæmust á sem skemmstum tíma að borginni, sem stóð á Salfray sléttum við fljótið Artonsamay. Sonya lagði til að hópurinn myndi sigla, að minnsta kosti til Alhaster en það mætti ríða og þannig væru þau komin til Sareesh innan nokkurra daga. Varð sú tillaga að lokum ofan á. 

Siglingin tók tvo daga. Á meðan henni stóð sátu Úa og Aurum að mestu fram í stafni. T’Sial og Sonya spiluðu neðan þilja, en Luiz og Perille skeggræddu um galdra, seyði og þess háttar. Euler var hins vegar öllu uppteknari af því að skipuleggja sendiförina. 

“Þau eru svo klár,” sagði Úa við Aurum á seinni degi ferðarinnar. Það var kalt en stillt veður og sjólag gott. “Þau kunna á allt þetta,” bætti Úa við og benti í átt að Alhaster, sem grillti í við sjóndeildarhringinn. “Við erum bara einhverjir vitleysingar úr fjöllunum í þeirra augum,” sagði hún með eftirsjá í röddinni. “Stundum sakna ég hellsins okkar. Þar þurftum við ekki meira en hvort annað. Og kannski smá hunang öðru hvoru.” Aurum sperrti eyrun og þefaði af fingrum Úu. “Nei, ég er ekki með hunang núna, bjáninn þinn,” sagði Úa og skellti upp úr. Hún klóraði birninum á bakvið eyrun og lagði síðan enni sitt að höfði hans. “Ég veit ekki hvað ég gerði án þín. Ef þú værir ekki hér, væri ég alein innan um þau, sem hlæja að mér og finnst allt skrítið sem ég geri.”

Euler kom þá og rak þau á fætur, með þeim orðum að þau voru senn að koma a borginni. “Ég vil síður missa sjónar af ykkur tveimur, Alhaster er mun stærri en Admundsvirki og auðvelt að týnast þar.”

-

Framundan var Sarresh, vígvarin borg þar sem hádrýslar réðu lögum og lofum. Skammt frá rann fljótið Artonsamay letilega til sjávar en á hinum bakkanum var önnur borg, Hardwyn, og hafði á árum áður oft verið rætt um að brúa fljótið til að tengja borgirnar tvær, þó aldrei hefði orðið af því. Nú var Sarresh bæli þessa gengis hádrýsla og höfðu þeir m.a. tekið herskildi tvær námur skammt frá borginni, þar sem þeir níddust miskunnarlaust á þrælum sínum, sem flestir voru fyrrverandi íbúar borgarinnar. 
“Við skulum byrja á því að ráðast gegn kopanámunni og frelsa fyrst þrælana þar, því hún er nær borginni,” sagði Euler og benti að námunni, sem var sýnileg af hæðinni hvar hópurinn stóð. “Svo tökum við grjótnámuna og endum síðan á þrælavagnalestinni. Þá ættum við að vera búin að frelsa nógu marga þræla til að valda hádrýslunum nægilegum vandræðum.”

Hópurinn samþykkti þessa ráðagerð Eulers og hélt af stað. Eftir að þræða krákustíga meðfram fljótinu fundu hetjurnar innganginn í námuna. Þau læddust inn og sáu hvar tveir hádrýslar stóðu vörð, en virtust ekki hafa tekið eftir þeim. Perilla ákvað að leggja svefnálög á þá um leið og Sonya læddist nær með brugðinn hníf. Álögin svæfðu annan vörðinn en árás Sonyu geigaði. Sem betur fer voru bæði Aurum og T’Sial ekki langt undan. Aurum beit aftan í hnésbót varðarins, sem hrundi aftur fyrir sig um leið og T’Sial lagði til hans með spjótinu sínu. 

Um leið og hetjunum hafði tekist að fella vörðinn sáu þær inn í námuna, sem var gríðarstór. Þar voru nokkrir hádrýslar á verði sem og fjöldi þræla sem voru barðir áfram. Skarkalinn sem fylgdi orrustunni við verðina hafði bergmálað um hellinn og ekki leið á löngu þar til allir verðirnir ásamt leiðtoga þeirra, Kelvreek, hádrýsli með ógnvekjandi sverð, voru búnir að draga vopn úr slíðrum og bjuggust til orrustu. 

Eins og hendi væri veifað varð allt vitlaust í námunni. Þrælarnir réðust gegn hádrýslunum. Hádrýslarnir ásamt leiðtoga sínum réðust gegn hetjunum, sem reyndu eftir fremsta megni að tryggja að sem fæstir þrælar myndu slasast í æsingnum. Eftir að hetjurnar höfðu fellt tvo hádrýsla kom leiðtoginn aðvífandi og tókst að rota Sonyu og eyðileggja langspjót T’Sial. Luiz og Úa reyndu að lækna vini sína en um leið verða að gagni. Euler hélt sig þar sem hann gat mundað bogann sinn, þannig að það kom í hlut Aurums að standa fremstur og halda aftur af Kelvreek. Hann lét höggin dynja á birninum og tókst að opna slæmt sár á fremri fæti Aurums, en T’Sial kom þá birninum til aðstoðar, ásamt Luiz, og í sameiningu tókst hetjunum, með hjálp frá grjótkasti þrælanna, að fella Kelvreek tortímanda. 

Þegar hádrýslarnir voru sigraðir skiptu hetjurnar liði. Hluti þeirra rannsakaði námuna hátt og lágt, til að tryggja að hvergi væru fleiri óvinir, þó eflaust hafi einhverjir verið að vonast eftir að finna eitthvað verðmætt, en hinn hlutinn ræddi við þrælana og tryggði að þeir fengu vatn og mat, sem og að segja þrælunum frá Frelsishernum. 

Um nóttina lögðust hetjurnar til hvílu, enda þreyttar og særðar eftir bardagann. Flestar þeirra komu sér fyrir þar sem var að finna tiltölulega mjúkt undirlendi en Úa og Aurum lögðust á bert bergið og dæstu feginsamlega, enda langt síðan þau höfðu lagst til svefns í helli. 

-

Næsta dag var ákveðið að ráðast gegn hádrýslunum í grjótnámunni. Áður en þau fóru afhenti Úa T’Sial spjótið sitt. 

“Þú mátt fá það, ég get bara notað svona skaft,” sagði Úa og brosti til T’Sial, sem tók hikandi við spjótinu. 

“En ertu viss, þú ert þá ekki með neitt almennilegt vopn,” svaraði T’Sial. 

Úa yppti öxlum. “Jú, jú, þetta dugar alveg,” sagði hún og tók viðarskaft af haka einum sem lá þar skammt frá þeim. 

Þau lögðu síðan af stað og gengu nokkuð greitt. Það var froststilla og örlítil þoka yfir, en eftir því sem sólin hækkaði á lofti hlýnaði lítillega, svo brátt varð flestum hlýtt. 

Þegar þau komu að námunni sáu þau að þar, rétt eins og í koparnámunni, stóðu tveir hádrýslar vörð. 

“Ég er með hugmynd,” sagði T’Sial, “við Sonya getum dulbúið okkur sem hádrýsla og þóst vera að koma með tvo þræla. Þá getum við kannski komist nær og frelsað þrælana.” 

“Já, þetta er prýðishugmynd. Við getum kannski þá séð betur hvernig er umhorfs þarna og jafnvel vegið bara leiðtoga þeirra, þannig að það myndist algjör upplausn í flokknum.”

Euler kinkaði hugsi kolli. Aurum fylgdist með samræðunum, augun glennt og hann opnaði munninn, lokaði honum síðan, opnaði aftur en hristi síðan höfuðið. 

Ekki leið á löngu þar til að þær höfðu dulbúið sig sem forljóta og grimmúðlega hádrýsla og örkuðu af stað með Perille og Luiz í eftirdragi. 

“Hafðu ekki áhyggjur, Aurum, þær vita sko alveg hvað þær eru að gera,” sagði Úa við björninn þegar þau voru komin nokkuð áleiðis. Aurum leit upp til Úu, í brúnum augum hans blikaði vantrú. Hann rumdi eitthvað og lét sig falla í grasið, án þess að taka augun af hópnum sem fikraði sig nær hádrýslunum. 

“Hey, psst!” hvíslaði Luiz, “hvor ykkar talar drýslatungu?”

T’Sial og Sonya litu hvor á aðra. Síðan á Luiz. 

“Ekki segja mér að hvorug ykkar tali drýslatungu?” Þegar hvorug kvennanna svaraði bölvaði Luiz og vissi sem var í hvílíkan vanda þau voru komin. “Eigum við snúa við?”

“Karka eztu lam’ika?” kallaði annar varðanna til þeirra þegar þau áttu nokkur skref eftir að þeim, rödd hans var gróf og dimm og þeir voru báðir ágætlega vopnum búnir. 

T’Sial og Sonya litu hvor á aðra, eins og þær biðu eftir því að hin gerði eitthvað. T’Sial tók loks af skarið og reyndi að rymja eitthvað ógreinilegt um leið og hún gerði sig líklega til að arka framhjá verðinum. 

“Do mekra sta! Nie jamalerku hjantu,” sagði hinn vörðurinn og steig í veg fyrir T’Sial. 

“Jarka perli hitmunin, sor ti Marku bere,” var kallað neðan úr grjótnámunni. Þar voru nokkrir hádrýslar og einn þeirra vopnaður öflugu langspjóti. Hann virtist leiðtogi þeirra, Rugarvan, og af bendingum hans að dæma var hann ekki ánægður. 

Luiz, sem skyldi drýslatungu, hvæsti til T’Sial og Sonyu: “Þeir hafa séð í gegnum ykkur.”

Sonya dró hníf úr slíðri og T’Sial byrjaði samstundist að dansa stríðsdansinn sinn. Ásamt Perille og Luiz felldu þau hádrýslaverðina tvo. Aurum, Úa og Euler komu á harðaspretti. Aurum og Euler þutu í átt að bardaganum en Úa kom sér fyrir á brún námunnar og hóf að ákalla Fjallaföðurinn. 

Hún umbreytti hluta af námunni í leðju, svo að hádrýslarnir sem voru neðar í námunni, þar á meðal Rugarvan með spjótið sitt, sáu þann kostinn vænstan að reyna taka sér stöðu neðst í námunni og verjast þar. Euler lét örvum rigna yfir þá, Perille kastaði einnig göldrum sínum sem og Úa, sem særði bæði fram frumaflaveru úr eldvíddinni, ásamt því að kalla fram vígfætlu. Frumaflaveran olli miklu uppnámi meðal hádrýslanna, enda kviknaði í þeim einum af öðrum. 

Aurum og Sonya hlupu sem fætur toguðu niður í námuna. Þó að leðjan hægði á þeim tókst loks að komast að leiðtoganum. T’Sial stökk einnig niður til hádrýslanna og barðist við þá á sinn sérkennilega seiðandi hátt. Þeim tókst að særa Rugarvan og liðsforingja hans illilega ásamt því að fella aðra hádrýsla. 

Rugarvan hörfaði undan atlögum hetjanna og Aurum elti hann. Björninn gætti hins vegar ekki að sér og liðsforinginn náði góðu höggi í hann. Blóð vætlaði út stóru sári á hrygg Aurums sem reyndi að leggja til leiðtogans, en björninn var orðinn máttlítill. Rugarvan rak Aurum á hol með spjóti sínu. Björninn vældi ámátlega en hrundi svo niður. 

NEI!!” öskraði Úa, þegar hún sá að Aurum var fallinn. Hún fann tár þrýstast fram í augnkrókana. Í huganum sá hún augnablikið þegar hún fann húninn, þar sem hann lá undir móður sinni sem hafði verið margskotin með örvum. Hann hafði verið svo umkomulítill og bjargarlaus. Hún tók hann í fang sitt og hvíslaði í eyru hans. Þau dysjuðu hræið af móður Aurums en héldu síðan í helli Úu, þar sem hún eyddi kvöldinu í að finna nafn á hann. 

NEI, EKKI AURUM,” hrópaði Úa um leið og hún stökk niður í námuna. Andlit hennar var afmyndað af bræði, augun skutu gneistum og hún minnti einna helst á óða birnu að verja húninn sinn. 
Euler og Luiz létu örvum og sprengjum rigna yfir Rugarvan og liðsforingjann ásamt því að T’Sial og Sonya börðu og stungu þá.

Þegar Úa komst að Rugarvan var hann fallinn í valinn. Það hindraði hana þó ekki í að berja líkið svo mikið að það var fátt eftir sem minnti á hádrýsil. 

Loks rann æðið af Úu. Hún féll fram á hnén við Aurum og lagði höfuð sitt að höfði hans. Hún grét sáran og gróf andlit sitt í felldi bjarnarins.

-

Á meðan hetjurnar frelsuðu þá þræla sem voru í námunni útbjó Úa dys fyrir Aurum. Hún lagði húninn varlega í dysina og hlóð síðan steinum ofan á. 

“Nú er ég ein. Takk fyrir að vera vinur minn,” hvíslaði hún um leið og hún lagði síðasta steininn ofan á hauginn. “Hvíl í friði og far til heilögu fjallanna, hvar hunangið flæðir og allar ár eru fullar af laxi.” Hún leit um öxl og sá að þar stóðu hinar hetjurnar, daprar í bragði. Hún sneri sér aftur að dysinni. “Fjallafaðir, ég bið þig um að taka við Aurum og vernda hann betur en ég. Hann er stundum þrjóskur og vill alltaf fá meirihlutann af hunangskökunum, en hann er svo góður vinur.” Úa saug upp í nefið. “Vertu góður við hann þar til ég kem.”

“Við ættum að halda áfram,” sagði Euler lágt. Eitt af öðru tóku þó hetjurnar stein upp af jörðunni og lögðu í dysinna. “Komdu, Úa, við þurfum að halda áfram.”

View
Axarhöfn er okkar!
24. dagur þarfamánaðar

Luiz leit yfir niðurstöðu bardaga Axarhafnar og fann mikið til, holdið hans hreyfðist og beinin komu sér fyrir á rétta staði. Hann dróg eina tönn úr gómnum sem hafði greinilega villst á leiðinni í allri umferðinni, stökkbreytiefnið var horfið úr líkamanum og snerpan dafnaði. Það þarf að fínpússa uppskriftina, hugsaði hann og gleymdi í smá stund hversu heppin sérsveitin var að hafa drepið Waqounis og náð Axarhöfn. Þetta hefði getað endað mun verr.

Hvað ef Böðvar hefði ekki kramið heila orkasveit við fyrsta vegg virki Waqounis? Ég hafði gefið honum skjaldar-þykkni og þrátt fyrir að hafa verið sleginn niður í fyrri bardaga þá hljóp hann beint að Orkunum við vegginn og drap þá áður en þeir gátu gert nokkurn skapaðan hlut. Við hefðum auðveldlega getað slasast við að berjast við þá og verið veikari restina að bardaganum. Böðvar er ekki ljúfur við fylgjendur hins gamla, það er nokkuð ljóst.

Hópurinn fékk Reyksprengjur til þess að merkja hvert Harald ætti að varpa grjóti. Perille var með sprengjurnar og kastaði einni að fyrsta varnarveggnum, stuttu seinna flugu steinar að veggnum og innan skamms var komið brot í vegginn. Ég sá strax gleðina í augunum á Perille, hún var augljóslega að hugsa um aðra notkun sprengjanna. Bakvið vegginn voru tveir stæltir orkar og einn mennskur galdramaður. Böðvar var kannski aðeins of æstur eftir að hafa tortímt síðustu hersveit en þessir reyndust erfiðari, þeir virtust taka höggum eins og ekkert væri og ekki voru þeir heimskir. í stað þess að hlaupa út í gegnum þrönga opið þá biðu þeir rólegir eftir að við gerðum það, en með því að henda einhversskonar sleipiefni á jörðina við opið og með þungum höggum frá T'Sial, Böðvari og Aurum voru þeir loksins felldir eftir nokkrar misheppnaðar hreyfingar í olíunni. Hópurinn var núna særður og þá sérstaklega Böðvar og T'sial.

"Komið til mín" eða eitthvað álíka og kannski ögn ókurteisara boð barst handan við næsta vegg, Perille vildi augljóslega ekki láta tækifærið fram hjá sér fara og kastaði sprengju yfir vegginn í von um að hitta þennan óprúttna hrópara með sprengjunni. Reyksprengjan flaug yfir vegginn og eins og síðast byrjuðu steinar að rigna í reykinn. Sérsveitin gat náð andanum í smá stund þar til steinarnir hættu að fljúga yfir okkur og þá var næstu sprengju komið fyrir við vegginn. Ég veit ekki hvernig Harald getur verið svona hittinn með þessum steinum og ég veit ekki hvort hann vissi þegar veggurinn var brotinn, líklega ekki, en aftur tókst það samt og aftur beið okkar óvenju erfiður bardagi.

Við biðum með vopnin á lofti. T'Sial, eins og henni einni er líkt, dulbjó sig sem galdramaðurinn sem við höfðum drepið og þóttist vera alvarlega særð, við þurftum á öllum kostum að halda. Stór orki í sterkri brynju beið eftir okkur, hann hélt fast í vel notaða vopnið sitt reiður á svip, Mölvarinn. Annaðhvort trúði hann ekki dulargervi T'Sial eða honum var alveg sama en enginn var að taka óþarfa áhættu héðan af þannig að Úa kastaði mold í andlitið á T'Sial og sár hennar byrjuðu að gróa. Ég þarf að muna eftir að biðja Úu um svona mold. Dora gæti örugglega hjálpað mér að greina hana, moldina semsagt. Luiz sá að Frelsisherinn var aftur farinn að undirbúa næstu skref í barráttu sinni gegn hinum gamla, varla búinn að ná Axarhöfn áður en næsta verkefni er farið af stað. Hann var úrvinda og eftir seinasta verkefni þá sá hann að hann þarf að undirbúa sig betur og bæta uppskriftirnar sínar. Heppnin getur ekki alltaf verið með okkur eins og seinast, hugsaði hann.

Hvað ef moldin hennar Úu hefði ekki virkað ? Við nýttum okkur öll lækningar ráð sem voru í boði og Mölvarinn hefði líklegast drepið okkur áður en við komumst að Waqounis hefðum við verið mikið særðari. Bardaginn við mölvarann var erfiður, hann hljóp okkur niður eins og ekkert væri og braut exina hans Böðvars en einhvern veginn var hann felldur líka eftir nokkur góð högg, bit og galdra og aftur var stór veggur sem beið eftir steinum Haralds. Við vorum búinn með orkuna fyrir galdra, Böðvar var án exinnar góðu og við vorum dauð þreytt, við íhuguðum að hvílast til að safna orku en sáum strax að það var ekki góður kostur í miðri innrás. Perille tók upp rit og byrjaði að horfa á afrekið okkar hingað til eins og hún væri að telja líkin sem við höfðum skilið eftir, hún las upphátt af ritinu og líkin stóðu upp og mynduðu línu. Ég hélt að Perille yrði stoltari af afrekinu, en hún virtist vonsvikin og kastaði næst seinustu sprengjunni í hurðina á seinasta veggnum og við komum okkur í viðbragðsstöðu.

Hvað ef Harald hefði ekki hitt ? Hvað ef Perille hefði kastað annari sprengju yfir vegginn til Mölvarans ? Við biðum eftir að reykurinn hvarf og sáum þar Waqounis bíða eftir okkur, alls ekki ánægður með gestina. Áður en við gátum hlaupið að honum birtist eld veggur mitt á milli okkar og hans, hitin frá veggnum var svo sterkur að okkur hlýnaði þrátt fyrir að vera ágætis spöl frá veggnum. Það var gagnslaust að skjóta örvum eða kasta einhverju í gegnum vegginn. Waqounis galdraði fram ófreskju eins og við máttum búast við og eins gott að hreyfandi líkin voru þarna til þess að ná athygli ófreskjunnar. Böðvar, Úa og Aurum einbeittu sér líka að Ófreskjunni, hún var ekkert lamb að leika sér við. Uppvakningarnir voru farnir að fækka. Ég sá tækifæri að komast að Waqounis og kastaði skrímslaseyðinu sem við höfðum fengið í fyrra verkefni yfir eldvegginn og í vegginn hjá Waqounis. “Skrímslið sem myndast úr vökvanum mun sko meiða þennan andskota!”.. ugh, heimskulega vongóð tilraun. Á sama tíma þá hafði Perille kastað þögnunargaldri á T'Sial og hún var rokin af stað í átt að eldveggnum. Hún hljóp í gegnum eldvegginn, virtist ekki finna fyrir því og hélt áfram í átt að Waqounis. Waqounis flaug upp á þak áður en T'Sial náði til hans, en núna var enginn veggur á milli hans og okkar. T'Sial var búin að gefa okkur opnun. Waqounis byrjaði að kalla á aðra ófreskju en hún klifraði uppá þakið staðráðin í að fella kvikindið en hann var öflugri en við áttum von á. Waqounis sveiflaði eldstafnum sínum og T'Sial lá hreyfingalaus en ekki áður en hún náði að þagga galdur Waqounis. Úa, Aurum, Böðvar og uppvakningarnir héldu áfram að berjast við ófreskjuna og voru nú bara 3 af 7 uppvakningum enn standandi. Perille hvarf og birtist við T'Sial til þess græða hana á meðan að Waqounis flaug nær eldveggnum og kallaði á ófreskju sem leit út eins og froskur. Ég, Úa og Perille köstuðum öllu sem við gátum í Waqounis en það er eins og það var ekkert til staðar til að kasta á. Það virtist ekkert hafa áhrif á Waqounis sama hvað við gerðum. Ég sá Úu gefa Perille forvitnilega glaðan svip sem Perille skildi augljóslega eftir smá umhugsun. Perille tók upp seinustu reyksprengjuna og náði að festa hana við Waqounis! Grjót byrjaði að fljúga í Waquonis. Bamm. Fyrsta grjótið hitti! Waqounis var strax særður og reyndi að fljúga annað, en reykurinn elti. Búmm. Splaff. Waqounis var fallinn!

Ef Harald hefði ekki hitt í veggina þá hefðum við ekki getað þetta. Hvað ef Aurum hefði dáið! Við getum ekki alltaf verið svona heppin! Nöldraði Luiz með sjálfum sér. “Hæ!” Sagði Böðvar þegar hann sast við hliðina Luiz, Jörðin skalf svo mikið að Luiz þurfti að nota hendina til að liggja ekki killiflatur. Böðvar var mjög þreyttur en glaður á svipinn og mjög stoltur af afrekinu. “Hvað er að?” Spurði Böðvar, brosið búið að breytast í skeifu. “Við vorum bara heppin!”, sagði Luiz. “Við hefðum getað dáið! Hvað ef við lendum í jafn erfiðum bardaga og við erum ekki með Harald til þess að hálpa okkur. Það væri vonlaust”. Luiz leit á jörðina leiður á svipinn. Böðvar var mjög hissa á þessum viðbrögðum og leit forvitnilega á Luiz. “Ertu leiður afþví þú fékkst ekkert glansandi?” sagði Böðvar. Luiz hrökk upp, hann var að berjast við að ákveða sig hvort hann ætti að vera gáttaður eða reiður. “NEI!” öskraði Luiz á Böðvar og strunsaði í burtu. Böðvar leit á eftir honum brosandi út að eyrum, sáttur með afrek dagsins. Axarhöfn er okkar!


 

View
Fyrirmæli um Salfray-Akra og Larnsturn

Þið hafið í höndunum bókfell, innsiglað með vaxi og markað með tákni Somnablisar, þremur rúnum. Þá er önnur brúnin sviðin og það er undarlegur, súr fnykur af skinninu. Rithöndin er hárnákvæm en textinn er út um allar trissur og samhengislaus.

Þið þarna. Salfray-Akrar eiga sér langa og einstaklega leiðinlega sögu sem er ekki á nokkurn hátt áhugaverð. Hins vegar eru Vítisklettar skammt frá og þeir eru afar áhugaverðir og ég get ekki beðið eftir skýrslu um hvað er í gangi þær um þessar mundir. Vestan við eru Gjábarmar, sem eru morandi í orkum en stjórnandinn þar er Cranzer, viðustyggileg pungrotta og vont kykvendi sem á allt illt skilið og ég læt ekki bjóða mér þá fásinnu aftur að hann sé mér fremri í fróðleik um töfra, þvílíkt bull! Fyrir norðan er Hrókahreiður, mitt gamla heimili og helsta miðstöð menningar, fróðleiks og vitneskju í Norðrinu. Á Salfray-ökrum dvelst Larn ásamt einhverjum bændadurgum. Svæðið er óspennandi utan þess að búalýðurinn ræktar þar einhvern óskapnað sem er víst öndvegisráð gegn eitri. Larn er er annað hvort galdramaður eða alkemisti og væri forláta viðbót við lið okkar. Gerið hvað svo sem þarf til að sannfæra hann um að ganga í lið með okkur, hann hefur víst farið fram á aðstoð af einhverju tagi.

Somnablis

Yfirtöframaður Frelsishersins, stjórnandi fróðleiks- og gagnasafns Frelsishersins, alkemisti og lærlingur frá Sambrungsturni, lærisveinn Knastacs.

Með fylgir lítið bréf ritað með nettri rithönd sem virðist ekki oft vera notuð. Bréfið er þakið gullinbrúnum, stuttum hárum sem gera það augljóst hver ritarinn er.

Kæru vinir.

Vonandi hafið þið það gott. Við Hnoðri höfum það voða gott. Ég veit voða lítið um þennan Larn, en jurtin sem hann vinnur, Salfray-jurtin sem akrarnir heita eftir, er afar merk og verðmæt lækningajurt. Jafn góður samherji og Larn gæti verið, þá er ekki síður verðmætt að komast í jurtina. Jurtin er sérlega góð til að vernda gegn eitri og getur dregið úr áhrifum eða jafnvel drepið í eitri sem er í blóðinu.

Kærar kveðjur,

Dora Litharen

Með fylgir bókfell sem er kirfilega innsiglað á báðum endum með innsigli Gellor ættarinnar. Utan á það er ritað "Aðeins fyrir augu Larns". Það er augljóst að þetta er ritað af Polariu Gellor.

View
Sarresh Fyrirmæli

Þið hafið í höndunum snyrtilegt bókfell sem var lokað með vaxinnsigli. Rithöndin er fíngerð, falleg og hárnákvæm.

Skv. njósnum frá Hardwyn og útsendurum okkar eru þrjú svæði þar sem þarf að frelsa þræla eða ef það er ómögulegt, að koma þrælahöldurunum úr umferð. Syðst er vegur sem vagnalestir ferðast um og þar eru þrælar hlekkjaðir saman og teymdir með til að koma í veg fyrir örvadrífu frá Hardwyn. Hádrýsillinn Nerkasz mannaveiðari, sem mun vera meistaraskytta, sér um þessa grimmu iðju. Norðan við bæinn eru tvær námur. Önnur er grjótnáma, stórt og opið svæði á mörgum hæðum. Hádrýsillinn Rugarvan er þar með fjölmennu varðliði og þrælum. Hin er verðmæt koparnáma og það eru nokkrar gimsteinaæðar þar einnig. Hádrýsillinn Kelvreek stýrir þar og hann er í raun stjórnandi bæjarins. Hann er stórhættulegur, gífurlega sterkur og notar mikið sverð með miklum ofsa. Mér finnst verst að geta ekki tekið við höfði hans á silfurfati en læt tíðindi af dauða hans nægja.

Anna Huron

Inni í bókfellinu er örlítil orðsending með viðauka. Bréfið er á vönduðum pappír og rithöndin falleg.

Vinsamlegast gerið ykkar besta til að frelsa sem flesta þræla með sem minnstu mannfalli. Flestir þrælanna eru utan við bæinn í námunum eða á vegunum. Því miður er brot þeirra inni í bænum og það er lítið sem ekkert sem hægt er að gera fyrir þá nema bíða og vona en ef hinir eru frjálsir er von. Þakka ykkur kærlega fyrir þessa óeigingjörnu vinnu.

Andrea Kaisar

Þá fylgir með annað bókfell lokað með snærisspotta. Það er á krumpuðu skinni og það var byrjað að skrifa á aðra hliðina áður en eitthvað gerðist og ritarinn hefur hellt eða misst blek á bréfið. Ritarinn hefur hafið leik aftur á hinni hliðinni. Rithöndin er frekar gróf, óstöðug og textinn er morandi í villum.

Ástarpungar!

Þegarr þið hefið fellt (óljóst en klárlega fúkyrði) hárdýslanna sem stjóra yfir þrællunum þá er örrugt aðþað verði gjörð út sveitt af hárdýslum tilað veiða ukkur uppi. Þeir munu gjöra sitt besta til að dreba ukkur. Gjörrið svo vel að högga þá í þrjá partta. Og segja mömmum þeira fráþví. Þegar þrællarnir eru frelsir, þá munu herin gjöra árrás á bæin og frelsann.

Gang ukku vell.

Gaerolf Skjalldbrjótur af ætt Kezreg Ba'kum

View
Axarhöfn tekin, leiðin greið!
Fréttatilkynning #2

Frækileg herferð Frelsishersins til að endurheimta og frelsa Skjaldlöndin heldur áfram og stórum áfanga hefur verið náð!

Axarhöfn, leiðin inn í Skjaldlöndin úr suðri og besta hafnarlagið við Nyr Dyv, hefur lengi verið í höndum Hins Gamla og stýrt af brjálæðingnum Waqounis, lærlingi hins stórhættulega Vaynes.

Sérsveitir okkar undirbúðu jarðveginn rækilega til að gera okkur auðveldara fyrir að sigra bæinn:

- Brjálæðingurinn Waqounis iðkaði köllunargaldur og bæði kannaði og gerði tilraunir á vatnaskrímslum umhverfisins, orkunum til lítillar gleði. Öðru hvoru losnuðu þessar skepnur og gengu berserksgang í bænum. Sérsveitirnar lokkuðu til og hleyptu lausum skrímslum bæði í og utan við bænum.

- Klerkar Hins Gamla voguðu sér að safna saman hinum föllnu og særa upp sem hina lifandi dauðu. Þar sem ekki er hægt að hjálpa þeim að svo stöddu fór sérsveit og felldi stjórnandann og hleypti uppvakningahernum lausum á bæinn.

- Sérsveitirnar felldu nokkrar varðsveitir orkanna og ollu vandræðum í gæslu utan við bæinn.

- Sérsveitirnar felldu bæði Urugor, herforingja Kelbit orkanna á svæðinu, og H'ragathar, herforingja Jebli orkanna. Það var dýru verði keypt, einn sérsveitarmeðlimur féll fyrir hendi H'ragathars en á móti kom að fráfall höfðingjanna olli gríðarlega uppnámi í röðum orkanna.

Þar með var komið sóknarfæri. Herlið frá Alhaster kom ásamt tuttugu Riddurum hins Helga Skjaldar og gerði áhlaup á bæinn frá norðvestri. Lið orkanna var með sterkari stöðu en var vængbrotið og því reyndist tiltölulega lítið mál að sigra ómennin. Mannfall Frelsishersins var í lágmarki.

Það sem var þó veigameira var áhlaup sérsveitar úr suðri að setri Waqounisar. Gæsla í kring var í lágmarki en engu að síður hörð. Galdramaðurinn var annað mál, hann reyndist æði viðskotaillur og var nærri því að myrða stóran hluta árásarliðsins. Með kænsku og hugrekki tókst sérsveitinni með dyggri aðstoð stórskotaliðsins að ráða niðurlögum hins illa galdramanns.

Axarhöfn er frjáls og verið er að koma fyrir varanlegu setuliði og birgðastöðvum. Nú er öllu hægara um vik fyrir lið okkar til að athafna sig í Skjaldlöndunum og frelsa þau loks!

Meta: +150 Áhrif, +50 Skjaldlöndin, +10 Furyondy, +10 Urnst, +2 Ræningjaríkin, -15 Iuz

View
Klerkar Hins Gamla

Þó að herir hins gamla séu gríðarstórir, fullir af orkum, drýslingum, ómennum, þursum, risum og illum mönnum, þá er hið sanna afl í ríkjum Hins Gamla klerkarnir.

Æðstu herforingjar, ættflokkahöfðingjar og töfranotendur Hins Gamla þurfa oft að bugta sig og beygja fyrir klerkunum. Upp til hópa eru klerkar Hins Illa menn, jafnvel þó heitustu tilbiðjendur hans séu oftast orkar. Styrkur orka er líkamlegur, ekki andlegur.

Klerkar Hins Gamla nota umfram allt ótta og ógnun til að stjórna. Þrælar, menn, ómenni og jafnvel árar óttast klerkana ekki eingöngu vegna afls þeirra, heldur aðferða.

Efst í metorðastiganum eru tvær konur – Althea og Halga. Sú var tíð að æðstuklerkarnir voru þrír, en klerkurinn Patch féll í krossferðunum. Althea og Halga eru báðar í æðra Beinhjartanu og eru í raun stjórnendur ríkja og herja Iuzar, enda er dagleg stjórnun eitthvað sem hálfgoðið nennir einfaldlega ekki að skipta sér af nema honum finnist það nauðsynlegt.

Hátt settir klerkar Hins Illa eru afar öflugir einstaklingar sem geta hvenær sem er ekki bara ógnað með sínu eigin valdi, heldur hótað því að tíðindi af því sem þeim fellur illa muni berast til Dorakaa.

Klerkar sem eru nokkuð lægra í metorðastiganum eru í viðkvæmari stöðu - flestir óttast þá, réttilega, en þar sem faðmur þeirra nær ekki alla leið til Hins Gamla þurfa þeir frekar að reiða á æðri klerka og það er tæp staða. Það getur verið æði erfitt að vera í skuld við öflugri klerk og virðast veikur fyrir. Lægst settu klerkarnir hafa mikið vald yfir óbreyttum hermönnum og þrælum, en foringjar hlusta ekki á þá nema þeir þurfi.

Ótta- og ægivald klerkanna er lykillinn að því að skilja valdataflið í ríkjum Iuzar. Allir eru hræddir – ekki bara þegnar og þrælar, heldur klerkarnir líka. Mistök og klúður eru ekki liðin og refsingar eru harðar. Allir óttast þann næsta fyrir ofan í metorðastiganum. Þetta er ástæðan fyrir grimmdinni og ofsanum meðal klerka og herja Hins Gamla - ef andstæðingar eru stráfelldir eða híbýli þeirra gjörsamlega jöfnuð við jörðu minnka líkur á að einhverjir sleppi. Þar sem klerkarnir eru færri eða ítök Hins Gamla eru ekki jafn sterk af öðrum sökum, þá aukast verulega líkur á klofningi og innbyrðis deilum. Þar sem svo er, þá eru víg og svik algeng og þetta má vel sjá í Ræningjaríkjunum, sér í lagi eftir því sem lengra er farið í austur.

Klerkar

Klerkar Hins Gamla eru rotið og skemmt fólk. Rétt eins og gildir um goðið sjálft, þá eru morð, ofbeldi og þjáning kenniorð þeirra. Mannfórnir, pyndingar og svívirðingar (oft með hjálp ára) eru daglegt brauð. Þeir hafa tileinkað sér sérstaka töfra og muni sem eru blessaðir af goðinu og aðrir hafa ekki aðgang að. Dauðagaldur er í miklum metum meðal klerkanna og þó hálfgoðið sé ekki dauðagoð, þá er til sérstök fylking meðal þeirra sem hefur hlotið blessun til að vekja upp og stýra hinum lifandi dauðu.

Klerkarnir hafa aðgang að ýmsum bænum sem aðrir kunna ekki, til að mynda bæn sem framkallar hvassar og eitraðar klær á þeim og samherjum og einnig töfragripum, svo sem nákuflum, beinsprotum og hinum gríðarhættulegu svartnættisstöfum.

Meta: Klerkar Iuzar eru alltaf Chaotic Evil. Þeir hafa aðgang að Chaos, Destruction, Evil og Trickery Domainum, en viss hluti þeirra er með Undead Lord archetýpuna og eru þar af leiðandi með Death Domain en ekkert annað. Vopn Iuzar er Greatsword. Almennt eru klerkarnir ekki með Heavy Armor Proficiency en geta verið stórhættulegir vígamenn engu að síður.

View
Atlagan að Axarhöfn heldur áfram.
26. dagur Þarfamánaðar

Úrvinda eftir athafnir síðustu daga þrjóskaðist Perille samt við að halda uppteknum hætti og lesa sem mest öll kvöld. Það var erfitt að halda einbeitingu í kertaljósinu, sitjandi á kaldri jörðinni inni í þessu litla tjaldi þar sem Perille hafðist við en hún þrjóskaðist við. Hún hafði haft rétt fyrir sér, leyndardóma Ur-Flan seiðskrattanna var að finna í þessum ritum sem hún var að safna að sér, þessar teikningar sem könnuðir gerðu af veggmyndum og endurskriftir úr gömlum handritum geymdu mátt sem fáir utan við Perille vissu af, hvað þá trúðu á, en hún hafði uppskerið eftir erfiðið, hún hafði lært tvö Ur-orð. Samsetning orðanna var skrítin og óskiljanleg í samhengi við nútíma málýskur en einhvernvegin hafði hún náð að púsla þessu saman og fundið kraftinn þegar hún hafði mælt orðin. Það var inni í þessu tjaldi þar sem hún hafði verið svefni næst að tuldra eithvað við sjálfa sig, hokin yfir bók, þegar hún fann kraftinn seitla frá orðinu og hún hafði risið upp frá jörðu og svifið í smá stund. Sagt er að Ur-Flan seiðskrattarnir hafi verið illir dauðatöfranotendur. Perille hugsaði að svo mætti vel hafa verið, en þeir vissu hvað þeir sungu. Máttur var ekki ætlaður goðunum einum og ekki þeirra einna að veita, dauðlegir menn gátu vel tekið sér þennan mátt án þeirra. Eftir að hafa fundið þetta orð hafði hún glaðvaknað og stuttu síðar fundið annað sem lék eftir dáleiðandi mynstri í loftinu. Fílefld eftir þessar uppgötvanir gat hún ekki annað en að halda áfram að lesa, það var of mikið í húfi til að hún gæti leyft sér að gera það ekki.

Atburðir síðustu daga hjálpuðu heldur ekki til við að halda einbeitingu, þar var svo margt í gangi og svo margt sem þau höfðu aðhafst í og við Axarhöfn. Þar fyrir utan átti innrásin að hefjast fyrir alvöru í fyrramálið.

Það var þó helst tvennt sem sat í Perille. Fyrir það fyrsta hafði hún horft á sveitarmeðlim falla og deyja  fyrir sverði H'ragathars, foringja Jebli orkanna. Hún hafði ekki haft mikil samskipti við Miru og Max, en hún virtist skipta um nafn eftir því hverju hún klædist, hann…? Hún? Perille var ekki einu sinni viss hvors kyns hún var.. hann var? Perille dæsti og hristi hausinn þegar hún hugsaði til þess, þetta var kannski gott merki um hversu lítið hún þekkti viðkomandi. Þau höfðu farið í eina sendiför saman áður en þetta gerðist, þau höfðu smyglað einhverju krabbaferlíki inn í bæinn undir þeim formerkjum að Waqounis hefði pantað það frá þjófaklíkunni í Stoink. Til allrar lukku er Sonya frá téðri klíku svo það var ekki erfitt að ljúga til um uppruna hópsins sem mætti á Rhennee bátnum með ferlíkið. Þau fjögur, hún, Sonya, Mira-Max og Euler höfði tekið að sér hlutverk varðmanna úr þjófaklíkunni undir leiðsögn Sonyu og Mira-Max meðan Luiz og Úa höfðu verið dulbúin af Mira-Max sem burðarþrælar. Sendiförin gekk furðu snurðulaust fyrir sig þar sem þau komust nánast óáreitt með kassann inn í bæinn inn á skrifstofu klerks hins gamla, sá hafði heimtað gull eins og sönnum spilltum áhrifamanni sæmir og hópurinn hafði skilið hann eftir með krabbaskrímslið laust inni á skrifstofu hjá honum. Það að hraða sér sömu leið til baka var lítið mál, erfiðast var að hlaupa ekki svo til að forðast grunsemdir, en báturinn sigldi svo út í skjóli þoku sem Úa kallaði til.

Þá var það hitt sem sat í Perille, Úa. Þessi ómenntaði, illa gefni villidvergur hafði einhvern veginn gert tengingu milli þess að lesa og að vera illur! Hvernig greyið hafði komist að þessari niðurstöðu var alveg hafið yfir allann skilning Perillar. Jú, vissulega hafði Perille kallað til uppvakning frá undirheimavídd, en að halda því fram að það væri bara á færi illra manna var ekkert nema þvættingur. Þetta var einfaldur galdur sem virkaði á sama hátt og aðrir köllunar galdrar, sem Perille hafði sjálf séð Úu beita, en þegar Perille hafði reynt að útskýra það fyrir henni var eins og hún hefði bara hætt að hlusta og tuldraði bara eithvað um "ljótt" og "ógeðslegt" og "ekki gera þetta aftur" eins og það sem hún gerði blessuðum dýrunum sem hún kallaði til eithvað væri eitthvað betra. Það var ekki eins og dýrin sem hún kallaði til kæmu af fúsum og frjálsum vilja! Ekki var það heldur eins og Perille væri að særa upp sálir frá dauðum. Nei! Hún einfaldlega hafði kallað þau úr annarri vídd, rétt eins og Úa gerði sjálf. Þó Perille væri að kalla veru úr annari vídd en Úa hafði aðgang að þá gerði það ekki verknaðinn neitt verri en það sem hún gerði sjálf. Það að Úa skildi halda því fram að dýrin væru bara þarna í kring og kæmu hlaupandi þegar hún kallaði var náttúrlega bara bull og og vitleysa, eins og hundurinn sem hún væri að kalla til væri bara einhverstaðar þarna í skugganum að bíða færis alla tíð. Perille þótti það merkilegt, og enn eitt merki þess hvað sumir voru tilbúnir að trúa í blindni, að Úa tæki ekki eftir því að þetta sem hún kallaði til birtist bara upp úr engu og hlýddi henni í einu og öllu. Þessi dýr voru í huga Perillar greinilega úr annarri vídd þó þau líktu eftir útliti og hegðun samsvarandi dýra úr þessari vídd, það gat bara ekki annað verið.

Perille andvarpaði og reyndi að snúa athyglinni aftur að blaðsíðunum sem hún var að lesa. Hún mátti ekki láta þetta ná svona til sín. En þegar hún reyndi að halda lestrinum áfram gat hún ekki annað en hugsað aftur til Miru-Max.

Sendiförin var hættuleg, það vissi hópurinn fyrirfram. Njósnir hermdu að <meta />H’ragathar, leiðtogi Jebli orkanna,  væri fær spjótkastari og að hann ætti það til að kasta hnullungum á stærð við búa. Það var búið að finna út staðsetningu hanns og hópurinn fékk að skoða frekar nákvæma teikningu af aðsetri hanns og nærumhverfi þess, það var lagt á ráðin og hópurinn var tilbúinn. Þau fengu seyði sem varði þau gegn árásum frá örvum og öðrum skeytum og skiptu hópnum í þá sem mundu ráðast að honum og hina sem myndu reyna að halda honum uppteknum með örvahríð.  Allt gekk eins og lagt hafði verið á ráð um. Luiz og Euler skutu að honum örvum og sprengjum meðan Perille, Úa og Aurum, Sonya og Mira-Max unnu sig upp virkisvegginn og lögðu til H'ragathars. Mira-Max náði fyrst til hans, Perille hugsaði ekki mikið til þess að Mira-Max stóð ein við hann, hún hafði sannað getu sína í fyrri sendiför. Nema áður en aðrir náðu að komast í færi til að styðja hana þá rak H'ragathar hana á hol, reif sverðið svo aftur úr henni og hjó hana í herðar niður. Hún var látin áður en hún skall á stéttina. Hópurinn átti í mestu erfiðleikum með að fella H'ragathar án Miru en það hafðist þó á endanum. Hópurinn hafði þá vafið hana í klæði og borið hana heim að búðum. Perille fann sig aftur í þeirri stöðu að þurfa að færa rök fyrir því af hverju hópurinn ætti að burðast til baka með lík úr sendiför en henni fannst ástæðurnar vera þess virði að þessu sinni. Mira-Max átti það að lágmarki skilið að vera greftruð sómasamlega eftir framlag hennar til stríðsins, þar að auki velti Perille því fyrir sér hvort hún þyrfti endilega að hafa stigið sín síðustu skref í þessum heimi. Það var margt í rannsóknum hennar sem gaf til kynna að svo þyrfti ekki að vera.

Luiz hafði ákveðið að fara ekki með í næstu sendiför, þess í stað hafði verið sendur með riddari frá Furyondy sem Perille gat ómögulega munað hvað hét, einhver 'heilagri-en-þú' riddari sem gat ekki klárað heila setningu án þess að nefna Pelor á nafn. Einnig hafði fylgt með vígprestur frá Steinborg, Krista Ostrage. Það kom Perille á óvart að kona frá Steinborg bæri vopn og ákallaði annað goð annan en Erythnul en þegar hún komst að því að hún hefði strokið þaðan ung þá skildi hún málið betur. Kannski væri hún brúkhæf til að berja eitthvert vit í þetta feðraveldi steinhausanna sem réðu þar ríkjum. Perille hafði heyrt fátt heimskulegra en að banna konum aðgang að einhverjum störfum bara fyrir að vera konur, það að heil þjóð skildi takmarka getu sína sem samfélag við helminginn af samfélaginu var bara eithvað sem hún gat ekki skilið hvernig nokkrum gæti fundist góð hugmynd. 

Sendiförin sem slík var engu síður hættulegri en sú fyrri því þessi fól í sér að lokka Urugor, foringja Kelbit orkanna út úr bænum og drepa hann. Sá gekk um þungbrynjaður og var nógu fær vígamaður til að hafa hemil á hundruðum Kelbita. Til að ná Urugor út úr Axarhöfn hafði hópurinn setið fyrir einni varðsveit, fellt hana, stungið út annað augað og strengt upp til að líkja eftir fórn til Grumsh, æðsta orkagoðinu sem Urugor þoldi ekki, verandi heitur tilbiðjandi Hins Gamla. Eins og spáð hafði verið fyrir kom Urugor askvaðandi til að virða fyrir sér uppstillingu hópsins, sem lá í fyrirsát. Euler bakaði sér vandræði með því að losa ör af streng full snemma, en hann stóð einn nærri honum þegar hann ákvað að rjúfa launsátrið. Hópurinn hraðaði sér að honum með en hann veitti kröftuga mótspyrnu þrátt fyrir að vera afvopnaður strax í byrjun bardagans. Hann óð í gegnum og yfir mannskapinn, berjandi fólk niður eins og þyngd stærrstu hópameðlima væri engin. Þessi tækni hans dugði þó skammt en Perille átti lokahöggið á hann með sýruskvettu líkt og hafði gerst með tvo aðra mótherja.

Með falli beggja leiðtoga orkanna mat yfirstjónin sem svo að nú væri kjöraðstaða í Axarhöfn til að hefja innrásina fyrir alvöru og gera áhlaup á bæinn og fella Waqouinis. Atlagan hefst í fyrramálið.

Perille leggur frá sér bókina og reynir að festa svefn fyrir morgundaginn, hvíld var mikilvæg ef hún átti að hafa orku til að kasta göldrum og nýta hæfileika sína, en hún átti erfit með að festa svefn vegna vangavelta um það hvort Mira-Max þyrfti endilega að hafa tekið sín síðustu skref í þessum heimi.

View
Dagur 2 í Axarhöfn: Dauðinn gengur laus
20. dagur Þarfamánaðar

Síða dags 19. dags þarfamánaðar þykist sérsveitin frækna nokkuð viss um að hafa búið svo um hnútana að Jelbi orkarnir virtust hafa verið drepnir af einhvers konar sýru-tengdu óargadýri. Sennilega kölluðu fram af Waqounis. Og vissulega höfðu þeir slegist við slíkt skrímsli, en þau höfðu líka fjarlægt sönnunargögn og brennt með sýru þar sem örvar þeirra eða spjót höfðu gert orkunum miska, og að endingu voru þau þess fullviss að vettvangs-rannsóknardeild orkahersins, væri hún til staðar, myndi ekki sjá í gegnum þessa blekkingu, hvað þá aðrir.

Þau voru þó nokkuð ráðvilt, þar sem upp rann fyrir þeim að þó svo þau vissu að næstu markmið væru að koma fyrir beitu til að lokka vatnaskrímsli í árás á bæinn, og hleypa út uppvakningum og drepa meistara þeirra, áður en farið væri með dularfullan pakka til Waqounis, en þau uppgötvuðu skyndilega að í flýti sínum að koma sér af stað hafði þeim láðst að grennslast fyrir um það nákvæmlega hvar uppvakningarnir væru, eða staðurinn sem þau ættu að koma beitunni fyrir. Þegar þau fóru að íhuga þetta áttuðu þau sig á því að auki að ekkert þeirra hafði munað eftir að taka beituna með.

Enginn hafði átt von á því að Úa eða Aurum myndu muna eftir þessu, en Perille, Sonya, Luis og T'Sial vory nokkuð kindarleg þegar þau viðurkenndu hvert fyrir öðru að þau hefðu öll haldið að eitthvert hinna væri með þetta á hreinu.

Með ekkert betra að gera ákváðu þau að kanna afganginn af svæðinu í kringum bæinn og fóru á leiðinni eins með annan hóp af orkum. Þar tókst þeim þó að drepa orkana of snemma og valda því að slímskrímslið missti áhuga á þeim og sneri sér að hópnum sjálfum, en það var þó stórslysalaust.

Þau gengu líka fram á stóreflis orka, sem hafði sennilega ellt þau uppi, en þar sem hann var orki einsamall tókst þeim einnig að ráða niðurlögum hans og földu líkið svo vandlega, þar sem þeim þótti útbúnaður hans of freistandi til að skilja eftir.

Þau komust aftur að lendingarsvæðinu og ákváðu að best væri að bíða liðsauka, svo þau settu upp búðir í rjóðri sem var í ágætis vari frá bænum.

Daginn eftir afgangur framvarðasveitanna og bættust í búðirnar.  Ásamt Gorobnar liðþjálfa.

Þeim var ekki skemmt af því hvað hópurinn hafði gleymt að kanna stöðu mála, en þar sem þau höfðu þó náð að ganga siðsamlega frá orkunum var ákveðið að gera ekki mikið mál úr því og Gorobnar gat að minnsta kosti sagt þeim upp og ofan frá legu landsins og hvar markmiðin væru staðsett.

Það varð þó úr að þau sem voru send áfram að klára verkefnið voru að mestu aðrir sérsveitarmenn, sem töldu sig hafa nærtækari hæfileika til málanna að leggja.

Luis og Euler ákváðu þó að koma með í för, en með þeim voru risavaxinn hálfþurs að nafni Böðvar, undarlegur og nokkuð fjarrænn maður að nafni Carel, Cormack, sem hafði enn minna um sjálfan sig að segja, en var augljóslega með skörp augu og snögg viðbrögð, og Max, sem sagðist ætla að koma með því hann gæti svo augljóslega þóst vera orki og talað þeirra máli, en hann var með stórt sverð á bakinu og annars mjög týpískan orka-útbúnað.

Þegar átti að ferðbúast stóð hópurinn þó nokkuð lengi og horfði vandræðalega á Böðvar hinn risavaxna, sem horfði vandræðalega á þau hin til baka. Þau reyndu að koma því til skila að þetta þyrfti að vera leyniför og kannski þyrftu þau að geta læðst sæmilega og komist óséð um. Böðvar kinkaði kolli vingjarnlega og sagðist skilja það vel, en hann væri góður að læðast og ef þau vildu gæti hann hæglega haldið á þeim sem ekki treystu sér til þess, þar sem hann væri svo stór og sterkur.

Þau ákváðu að lokum að Max, Böðvar og Carel myndu einfaldlega labba með krabba-beituna upp að búðum orkanna við austurvegginn þar sem áin streymdi út, enda gætu þeir allir hæglega blandast í hópinn án þess að þurfa beinlínis að læðast, en Max var í sínu fínasta orka-pússi og virtist stundum gleyma því sjálfur að hann væri ekki orka-stríðsmaður í liði Iuzar og Carel gat búið til sjónhverfingu utan um sig sem gerði hann ekki minna sannfærandi orka. Böðvari væri hins vegar óhætt að vera hann sjálfur. Hinir í hópnum myndu læðast utar framhjá bænum og svo myndu þau öll hittast fyrir norðan, þar sem þau myndu notfæra sér skarkalann af árás krabbanna, til að komast inn í svæðið við kirkjugarðinn þar sem hinir dauðu væru magnaðir upp.

Orkarnir í búðunum voru mikið að rífast og litu ekki einu sinni upp til að sjá hvað þau þrjú sem gengu með beituna væru að brölta, og innan skammst komu upp stór krabbaskrímsli sem réðust á þá og varð úr nokkur slagur, þó krabbarnir biðu að lokum lægri hlut.

Þau drifu sig þá og ákváðu að aftur myndu Max, Böðvar og Carel sjá hvort þeir gætu ekki komist upp að orkunum sem stóðu vörð þar sem meistari uppvakninganna var að verki og kannski tekið þá óviðbúna, en hinir myndu bíða í felum og stökkva þeim til hjálpar, eða vera tilbúnir að ráðast á galdramanninn ef þurfa þætti.

Þó gengi ágætlega að plata orkana, þá koma eitthvað blik í galdri Carels í veg fyrir að það gengi upp og upp hófust mikil slagsmál. Orkarnir voru fjórir og gráir fyrir járnum, og voru fljótir að ákveða að Böðvar væri stærsta ógnin við sig, enda ekki með hrossaskít í stað heila (eða amk. ekki að öllu leiti).

Þó Böðvar væri tröll að vöxtum og harður eftir því, mátti hann ekki við margnum og var særður illa eftir einbeittar árásir frá þeim öllum, en tíminn sem það tók þá dugði til að Cormack, Euler og Luis gætu bæst í leikinn og skotið og kastað örvum og sprengjum á þá. Og á Max rann gífurlegur blóð-ofsi, hann virtist bólgna út og þéttast og augun sem voru áður appelsínugulleit tóku að glóa rauðu.

Í sameiningu tókst þeim að slátra flestum orkanna og koma í veg fyrir að Böðvar væri myrtur þar sem hann lá, en þá kom skyndilega fram stór uppvakningur með hringabrynju á efri hæð á vegghleðslu í kringum svæðið og í kjölfar hans undarlega fögur búa-kona, þó með ófrýnilegan skurð á andlitinu út frá munnviki. Hún náði að lama Max með galdri þar sem hann stóð frami fyrir uppvakningnum hennar, sem notaði tækifærið til að æfa kjálkavöðvana. 

Þessari búakonu, sem síðar kom í ljós að heitir Ertla, virtist ætla að ná að snúa leiknum við, fyrir orkana sem enn stóðu, en Cormack hafði klifrað upp á eftir Max og náði að ýta henni fram af veggnum, beint í flasið á hópnum.

Síðasti orkinn var drepinn, Böðvar vaknaði og Max hristi af sér galdurinn og drap uppvakninginn, og eftir það varð ljóst að hún átti við ofurefli að etja og gafst upp.

Hópurinn sneri því til baka með hana sem fanga sinn, eftir að hleypa uppvakningunum út og inn í bæinn.

View
Axarhöfn - staðan fyrir innrás

Njósnarar Frelsishersins í búðunum vestan við Axarhöfn hafa farið inn í bæinn og herma að staðan sé afar viðkvæm. Sérsveitirnar hafa kveikt í púðurtunnunni, nú þarf bara að tryggja sprenginguna.

Með því að ráðast á varðflokka Jebli orka utan við bæinn og skilja eftir verksummerki skrímsla hefur bæði tekist að kveikja undir öðrum Jebli orkun og minnka gæslu. Það eru enn meira en 100 Jebli orkar í eða við bæinn, en árvekni þeirra hefur minnkað.

Með því að taka búaklerkinn Ertlu úr umferð og hleypa uppvakningunum lausum hefur bæði tekist að draga úr framleiðslu á hinum lifandi dauðu og koma norðurhluta bæjarins í skelfilegt uppnám. Orkarnir hafa misst nokkuð af mannskap og allir uppvakningarnir hafa verið felldir.

Með því að lokka vatnakrabbana upp úr vatninu og nota flöskuskrímslin eru orkarnir sérlega reiðir og sannfærðir um að Waqounis og tilraunir hans séu enn og aftur að fara með allt fjandans. Nú er aðeins eftir að koma hverju svo sem leynist í tröllvaxna kassanum til skila. Akbo segir að þó það gæti verið gaman að sjá úr fjarlægð væri sennilega ráðlegast að forða sér við fyrsta tækifæri.

Sagt er að Urugor herforingi Kelbit orkanna þurfi að eyða nærri öllum sínum tíma í að stilla til friðar milli síns flokks og Jebli flokksins og sé orðinn langþreyttur á því. Hann er að sögn heitur tilbiðjandi Hins Gamla en grunsemdir eru uppi um að meðal Jebli orkanna leynist tilbiðjendur Gruumsh - því er hugmyndin að koma upp fórn til Gruumsh til að lokka Urugor út.

H'ragathar, foringi Jebli orkanna, mun vera einstaklega fær spjótkastari en ekki síður grjótkastari. Það verður að koma honum úr umferð og til þess þarf lagni. Hann leynist flestum stundum í hálfhrundum varðturni og hefur þar bæði gott útsýni og nóg af skotfærum. Þó eru rústirnar í kringum turninn ágætis skjól svo þeim mun nær sem hægt er að komast áður en hann tekur eftir sérsveitinni, þeim mun betra færi gefst á honum og líkur á að hann geti kallað til undirmenn minnka.

Þegar loks er búið að koma bænum í algjöran glundroða og fella herforingja orkanna, þá er komið að innrásinni. Herinn mun koma úr norðvestri og lokka orkana þangað. Á meðan það er í gangi kmeur Akbo skipi sínu fyrir sunnan við bæinn og Harald og hans menn munu hefja stórskotahríð frá skipinu. Sérsveitin laumast inn í bæinn og þarf að koma fyrir reyksprengjum til að aðstoða Harald að miða skothríðinni. Gera má ráð fyrir að það þurfi að brjóta niður nokkrar varðstöðvar áður en sérsveitin kemst að setri Waqounisar.

View
Orkaveiðar á Axarhöfn

Á 19. degi þarfamánaðar, tveimur dögum eftir samkomu frelsishersins leggur fylkingin af stað úr húsi T‘sial til að finna út hver næstu skref þeirra ættu að vera. Úti er kalt og grátt, en þó stillt og gott ferðaveður. Það tekur hvern og einn mislangan tíma að koma sér af stað.

Perille hafði keypt kistu með svo sterkum lás að færustu hrappar Ræningjaríkjanna ættu erfitt með að opna hann. Þrátt fyrir að vita nákvæmlega hvað kistan innihéldi reyndi Sonya að opna lásinn þegar enginn sá til. Sú tilraun tókst ekki, Sonyu til lítillar undrunar.

„Hvers vegna þarftu þessa kistu?“ Spurði T’sial Perille heldur undrandi.

„Vegna þess að ég bý með villimönnum“ ansaði hún og gjóaði augunum til Úu sem lá á steininum sínum og nartaði í rifna, krumpaða blaðsíðu úr einni af saumabókunum sem voru í kjallara hússins.

„Ég hef verið að reyna að kenna Úu að lesa upp á síðkastið.” Hélt Perille áfram, „Þú sérð hvernig það hefur gengið”

„Þú ætti kannski að reyna að kenna birninum að lesa frekar, það myndi kannski ganga betur“ svarar Sonya þá með hæðnistón um leið og hún setti upp hettuna og gekk út.

Eftir sátu restin af konunum hugsi yfir þessari tillögu.

Euler, dularfulli maðurinn með bogann og sverðið var löngu kominn út, tilbúinn til brottfarar. Sonya beið með honum og saman biðu þau í hljóði. Inni raðaði Perille fötum, bókum og munum í nýja kistilinn sinn og læsti. Úa fylgdist áhugasöm með og tók einhverjar af gömlu saumabókunum úr kjallaranum og setti í poka ásamt nokkrum vel völdum steinum. Svo horfði hún stolt til Perille í von um að hún tæki eftir athöfnum hennar. Luiz tók líka saman föggur sínar og setti á bakið, þó hélt hann á nokkrum flöskum í hendi þegar hann gekk út. T’sial sat uppi á þaki með blað og skriffæri og Sonya tók eftir því að hún horfði stíft á hana milli þess sem hún setti eitthvað á blaðið. Þegar T’sial kom loks af þakinu sá Sonya myndina sem átti að vera af henni. Þetta var ekki góð mynd, en Sonyu þótti inn við beinið vænt um þessa jákvæðu athygli sem T’sial hafði veitt henni. Hún lét hlýju sína í garð T’sial þó ekki í ljós. Loksins voru allir aðilar föruneytisins samankomnir og tilbúnir að leggja af stað. Áður en lagt var af stað lét Luiz alla fá flösku af sáraseyði sem hann hafði bruggað fyrir ferðina. Á leiðinni ræddi hann við Úu um gildi peninga. Þau virtust hafa misjafnar skoðanir á því sviði.

Þegar þau loks komust að höllinni voru samankomnir hin undarlegasta samsetning af einstaklingum. Þarna var mannfólk, dvergar, búar og alls kyns blendingar. Augljóst var á sumum að þau aðhylltust töfra af einhverju tagi en aðrir voru vopnum búnir. Enn aðrir virtust hvorki hafa yfirnáttúrulegan mátt né mikið af vopnum. Þarna voru allir saman komnir til að vinna gegn valdi hins illa.

Sonya þekkti nokkra af þeim sem töluðu fyrir hópnum. Þarna voru meðal annars Anna Huron, Somnablis frá Hrókahreiðri, Feryon Þursabani, Akbo Anatulu og Ferengar (hinn brjálaði). Þau reyndu að koma skikkan á liðið og fá alla til að mynda næstu skref frelsishersins. Eftir nokkra umræðu virtust flestir sammála því að best væri að byrja á því að ná festu innan skjaldlandanna. Þetta var mikilvægt vegna þess að þar eru helstu siglingarleiðir norðursins, og þar af leiðandi besta leiðin til að ferðast og koma birgðum á milli staða. Þessir þættir myndu stórbætast hjá frelsishernum en á sama tíma væri ákveðin ringulreið mynduð innan liðs Iuzar.

Axarhöfn virtist vera öldungis góður byrjunarreitur. Þar þurfti að koma bæði jebli og kelbit orkum sem höfðu komið sér fyrir á svæðinu fyrir kattarnef. Til að gera það þótti þjóðráð að egna þeim gegn Vakúnis, galdramanni sem sérhæfir sig í tvennu: að kalla á samherja úr öðrum víddum og að sýsla með alls kyns vatnaskrímsli. Jebli og kelbit orkar voru svosem ekki mjög hliðhollir hvorum öðrum en það væri erfiðara að fá þá til að berjast gegn hvorum öðrum heldur en að fá þá til að sameinast gegn Vakúnis.

Akbo Anatulu bendir á vagn sem bæði lyktar illa og ef bankað var í hann heyrðust skerandi óhljóð úr honum. Þessi vagn innihélt vatnaskrímsli sem hópurinn skyldi ferðast með til Axarhöfða. Einnig fékk föruneytið meðferðis átta flöskur sem, líkt og vagninn, lyktuðu illa. Þessu var öllu komið fyrir á Rhennee bát ásamt Euler, Luiz, Perille, Sonyu, T‘sial, Úu og Aurum. Siglingin tók einn og hálfan dag og voru ferðalangarnir misvanir þessari samgönguleið. Þrátt fyrir mjúka siglingu Rhennee bátsins þótti Úu ferðin gríðarlega erfið. Henni þótti allavega afar erfitt að halda árbítnum í maganum á meðan ferðinni stóð. Hins vegar virtist Perille þykja ferðin vera afar ljúf, enda vissi hún að Rhennee menn voru færastir á sviði siglinga og báturinn liðaðist um eins og hann hefði alltaf tilheyrt vatninu.

Þegar siglingin endaði loks er miður dagur og enn kalt og stillt í veðri. Þarna er mýri sem var erfið yfirferðar. Hópurinn ákvað að best væri að finna orka og sjá til þess að þeir gætu hvorki látið aðra vita af ferðum þeirra, né stöðva fyrirætlanir þeirra. Euler fann orkaslóð og rakti hana listilega. Þegar þau loks fundu orkana brutust út mikil læti og slagsmál. Luiz tók það til bragðs að kasta einni af flöskunum sem þau höfðu verið send með í átt að orkunum. Honum til mikillar furðu kom gegnsæ vera úr flöskunni sem stækkaði hratt og skaðaði þá sem voru svo óheppnir að vera of nálægt henni. Eftir mörg bylmingshögg, bit, örvaþyt og beitingu töfra höfðu hetjurnar okkar betur.

Af baráttu lokinni tóku Luiz og Perille sig saman og fjarlægðu allar örvar og verksummerki. Þau notuðu sýrugaldra á þá sem dóu vegna örva eða annarra vopna til að hylja sárin.

„Ætli það sé óhætt að taka kastspjótin þeirra?“ spurði T‘sial hópinn.

„Ég tel það ekki vera góða hugmynd. Ef við ætlum að telja þeim sem mun finna þessa orka trú um að þeir hafi dáið vegna sýrudýranna þá held ég að réttast væri að skilja allt eftir“ svaraði Sonya.

„Skiljum allt eftir og komum okkur burt héðan sem fyrst“ sagði Luiz.

Og það var nákvæmlega það sem hópurinn gerði. Sonya var nokkuð sátt með árangur þessarar ferðar. Hún hryllti sig yfir tilhugsuninni að missa eina af flöskunum sem eftir voru og lenda í innihaldi hennar. Um leið herti hún takið á flöskunni í hendinni og hélt ferðinni áfram, hratt en hljóðlega.

View

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.