Greyhawk - Norðið

Launráð og Leynadarmál í Heldarn
Partur 2 - Sviksemi Sunnanmanna

Móður eftir eltingaleikinn var Narrogoran farinn að skilja af hverju Pathraan, hirðsveinn föður hans, maðurinn sem hafði hlotið þann heiður að sjá til þess að Narrgoran ælist upp sem maður, hefði varað hann við tvískinnungi fólksins að sunnan. Þó fólkið hans ætti til að beyta brögðum til að ná yfihöndinni í bardaga, jafnvel sjá til þess að fólk svæfi illa nótina áður eða að átt hafi verið við úbúnað manna fyrir einvígi, þá virtist vera fátt sem fólkið hérna mundi ekki fórna heiðri sínum fyrir hérna fyrir sunnan.

<meta />

Það sem hafði byrjað eins og venjulegur morgun á krá Petreneks, manns sem hafði verið lofað í hástert fyrir að vera traustverður, hafði nú leitt til þess að hann lá dauður við fætur hópsins. Sviksemi hans virtist engum takmörkum bundin, en ljóst var að hann hafði reitt fram féð sem líkgrafarinn hafði þegið fyrir að senda lík til Rotengu í Fendrelan, Rotengu sem hafði dregið Narrgoran á tálar, og einnig að hann hafði borgað kokkinum fyrir að byrla hópnum eitri.

Morguninn hafði svo sum byrjað eins og hver annar þar sem hópurinn safnaðist saman við morgunverð á krá Petreneks, nema þessi hefði vel getað verið sá síðasti fyrir þau öll. Eftir að hafa barið frá sér einkenni eitursins, bruna í maga, svita og svima, þá braust hópurinn inn í eldhúsið á kránni. Hálflingurinn sem eldaði matinn var svo sum ekki lengi að játa á sig sökina en játningin hans gerði lítið til að sefa reiði Narrgorans.

Hópurinn hafði borið hálflinginn að heimili hans og þar var hann hnýttur við stól, eftir að hópurinn sendi Bram eftir setuliðstjóranum, en hann stóð bara í vegi fyrir því að hópurinn gæti yfirheyrt hálflinginn, þá var hann fljótur að átta sig á að valið stóð á milli þess að vera beittur göldrum eða barinn. Hann myndi segja frá öllu á hvorn veginn sem væri.

Eftir að hálflingurinn hafði vísað þeim á peninginn sem hann hafði fengið greiddann þá vöknuðu grunsemdir þeirra sem þenkja dýpra í hópnum, nefnilega hjá Drífu og Carel. Báðar peninga hrúgurnar, annarsvegar frá kokkinum og hins vegar líkgreftraranum, voru samsettar af peningum víðsvegar frá Flaness, það fékk þau til að velta því fyrir sér hver hefði greiðan aðgang að slíkum fjárhæðum af svo blandaðri mynt. Og aftur, þá veltu þau því fram að mögulega væri Petrenek ekki allur þar sem hann var séður. Mögulega var hjálpsemi hans bara í nösunum á honum en hann hafði borið sig allan fram við að lýsa því yfir hvað hann vildi mikið hjálpa en hópurinn hafði ekki fengið neitt gagnlegt frá honum ennþá. Þar að auki hafði eini maðurinn sem Petrenek hafði talað illa um, Oskotan, leitögi verslunarsamtakana, reynst hópnum hjálplegastur manna hér í Heldarn að setulipstjóranum undanskildum og einnig hafði hann aðgang að slíku fé í þessari samsetning sem gjaldkeri samtaka verslunarmanna.

Þessar grunsemdir leiddu til þess að ákveðið var að Drífa og annar einfeldningurinn hópsins, Böðvar, myndu fara til Petreneks og hafa ofan fyrir honum á meðan Carel og Nezrak myndu brjótast inn til hans til að sjá hvort eithvað grunsamlegt væri þar að finna. Á meðan því stóð fóru Narrgoran og hinn einfeldingur hópsins, Bram, með hálflinginn í fangelsi. Eins undarlegur einfeldningur og Bram kann að vera þá fann Narrgoran það ekki í sér að hæðast að honum þegar hann virtist átta sig á því að háflingurinn hafði ekki meiri áhuga á sólagoði hans en svo að hann gæti linað refsinguna sem hann sæi fram á fyrir öll morðin sem hann hafði framið að beinan blaðsnifsi og poka af gulli. Eins lítið álit og Narrgoran hafði á honum þá varð hann að bera virðingu fyrir því að hann blótar þó goð sitt opinberlega eins og sæmir, en honum var greinilega mikið niðri fyrir við þessa uppgötvun.

Þegar hópurinn hittist svo aftur þá var ekki annað að sjá en að svikarinn væri fundinn. Carel og Nezrak höfðu fundið bygginga teikningarnar of miðstöð verslunarmanna sem Petrenek hafði stært sig af að hafa fjármagnað úr eigin vasa. En þeir voru vissir um að eithvað væri bogið við þær þar sem einhverjir veggir væru mun þykkari en þörf var á. Hópurinn bar teikningarnar á borð fyrir Oskotan og hann útskýrði þær fyrir þeim. Eftir stutta eftirgrenslan þá var það augljóst að þessir veggir voru holir og ætlaðir til njósna.

Narrgoran fór strax í það að leita leiða til að komast inn í vegginn inni í skrifstofu Oskotans, hann þreif í útanáliggjandi hluti eins og málverk og kertastjaka, reif frá öll húsgögn og ábreiður en allt fyrir ekki. Á endanum misti hann þolinmæðina og lét hamarinn vaða í vegginn þrátt fyrir andmæli Oskodans. Það tók ekki langan tíma berja nógu stórt gat til að hópurinn gæti smokrað sér inn í vegginn.

Að innan var það ljóst að það væri engin leið til að opna veggina að innan en hópurinn fann þó hvar holrúmin sameinuðust í holan stokk sem leiddi niður. Á botni stokksins voru svo leynistaður nöðrunnar. Efir að hafa þrætt sig í gegnum hálfgert völundarhús fullt að gangandi beinagrindum þá mætti Petrenek hópnum með eitri á pílum og hnífum áður en hann leiddi hópinn í eltingaleik í gegnum hvelfinguna yfir fallhlera og gegnum urmull af beinagrindum. Hann hæfði Carel með pílu og stakk Narrgoran í lærið með eitruðum hníf, Narrgoran hristi eitrið af sér en það hægði á Carel svo hann beið hópsins inni í hvelfingunni meðan hópurinn hljóp uppi Petrenek.

Þegar þau höfðu náð nöðrunni þá var hún ekki lengi að falla í valin, en Petrenek reyndist aumur bardagamaður þegar á hólminn var komið. Það eina sem hann virtist geta var að eitra fyrir andstæðingum og reyna svo að reka egg í viðkvæma staði, en hann hafði stungið Narrgoran nokkrusinni svo hann fann fyrir. En svo til að undirstika hversu mikil heigull hann var þá kaus hann að taka eigið líf frekar en að sæta sig við að hafa verið sigraður í bardaga og svara fyrir gjörðir sínar, en þegar virtist vera að hann væri sigraður þá barst froða frá munnvikum hans og hann hristist allur í dauðateygjum sínum.

Petrenek var varla fallinn þegar hópurinn var truflaður af lófaklappi og kvennmannsrödd sem barst frá kristalkúlu innan í herberginu það sem Petrenek hafði verið felldur. Konan í kristalkúlunni bar sig digurbarkalega og kynnti sig sem Altheu, en hún sagðist þekkja hópinn ásamt öllum öðrum meðlimum sérsveita frelsishersins og varaði við því að illt væri í vændum fyrir þau öll. Narrgoran gaf satt að segja ekki mikið fyrir aðvaranir hennar, þær hljómuðu fyrir honum eins og gremja einhvers sem tapað hafði í glímu, engu að síður voru hún og hennar samherjar búin að sína að þau myndi beyta hvaða brögðum sem væri.

Þegar þetta var afstaðið þá kom það í ljós að eitur Petreneks hafði gert gott betur en að hægja á Carel, en hann fannst dauður þar sem hópurinn hafði skilið hann eftir. Menn tóku því mis vel að félagi væri fallinn, Bram hálf veinaði og það sást á öðrum að þau tóku því ekki vel. Narrgoran hafði séð nóg af dauðu fólki áður, vinum jafnt sem óvinum, og kippti sér því ekki mikið upp við þetta. Auðvitað var það leiðinlegt að missa vin, en aðvaranir Altheu sátu í Narrgoran meðan hann tók hringinn sem huldi hugsanir af fingri Carels.
 

View
Launráð og Leyndarmál í Heldarn
Partur 1 - Grafarinn Grunsamlegi

Eftir frækilega frammistöðu í Fendrelan hélt teymi frelsishersins til Heldarn í leit að uppsprettu eitruðu sveppafrjóanna og útsendara Svörtu Klóarinnar sem dreifa þeim.

Teymið frækna samastóð af Carel, mennskum galdranotanda af óræðum toga og fullkomlega venjulegum hrafni hans, Böðvari Blóðskömm, hálf-þurs með meiru , Drífu Trandemyr, sérfræðingi í ísgöldrum, Nargorran 'Svarthamar' Ettreme, aðalsmanni frá Steinborg með áberandi bláan hamar úr stjörnustáli, Bran, paladin og áköfum boðbera sannleika Pelors og Nezrak, fámálum manni sem sérhæfir sig í fangbrögðum.

Upplýsingar hópsins gáfu til kynna að gróunum hefði verið smyglað til Fendrelan af kaupmanninum Lavolin, en sá hafi sennilega ekki vitað hvað hann bæri með sér. Rotenga, prestur Iuzar í Fendrelan, hafði búið til uppvakninga úr líkum sendum annarstaðar að, en þó ekki víst að hún væri endilega á bakvið dreifingu eitursins.

Hópurinn byrjar á að ræða við Gloriu, foringja setuliðsins í Heldarn. Hún tjáir þeim að setuliðið haldi skjöl yfir ferðir vagna í og úr bænum, en sennilega ætti líka að leita til kaupmannasamtakanna, sem haldi sínar eigin bækur.

Hún vísar þeim líka á gistihús í bænum, rekið af Petrenek, góðlyndum og ógrunsamlegum kráareiganda, sem sé einnig gjaldkeri kaupmannasamtakanna og sennilega vingjarnlegri og áreiðanlegri en Osgodan, leiðtogi þeirra. Sennilega ættu þau að fara að ráðleggingum hans í samskiptum við samtökin. Krúnan í Furyondy hafi leigt þeim vistarverur þar.

Hún útskýrir að í bænum sé ekki bara eitrið í korninu að valda vandræðum, heldur hafi ýmiss konar varningi verið spillt með  undarlegri olíu sem þorni hægt, en springi svo með látum þegar hún er þurr, og hafi verið notuð til að eyðileggja birgðir hjá hinum ýmsu kaupmönnum. Hún veitir þeim innsigli sitt til að geta rannsakað þetta mál í hennar umboði.

Þau læra líka ýmislegt um bæinn og búaættirnar tvær sem eru stór hluti hagkerfisins, en þær hafi báðar tekið til við að lána á miklum ofurvöxtum, Glóskins ættina og Herrelan ættina. Böðvar langar mikið að heimsækja þær, enda ólst hann upp hjá búum.

Á kránni tekur Petrenek vel á móti þeim með mat og veigum, en býðst líka til að taka við spurningum þeirra og grennslast fyrir daginn eftir, en hann segir að sennilega sé betra að hann athugi þetta fyrir þau undir borðið áður en þau tali við Osgodan, en hann væri vís til að líta á rannsóknina sem afskipti af samtökunum. Hann segir þeim líka að hann hafi sjálfur orðið fyrir barðinu á skemmdarvörgunum og þurft að greiða skemmda matinn úr eigin vasa.

Hópurinn tekur því rólega það sem eftir lifir dags, en daginn eftir biðja þau Petrenek um gögn samtakana um ferðir vagna til og frá bænum, og eins staðsetningar og tímasetninga sprenginga og skemmdarverka. Síðan halda þau af stað í leit að frekari upplýsingum.

Hjá skrásetjurum setuliðsins er mikið af gögnum, en engin þeirra eru nægilega læs á slíkt bókhald til að sjá nokkuð augljóst, Nezrak verður þó eftir og fer yfir efnið og tekur afrit af helstu upplýsingum.

Drífa, Bran, Böðvar, Carel og Nargoran fara á meðan að tala við Glóskins ættina, án þess að hafa þó nokkuð sérstakt að spyrja þau.

Þar er tekið tortryggilega á móti þeim og um leið og fram kemur hvaðan þau koma líta búarnir á það sem sjálfkrafa ásökun um að Frelsisherinn hljóti þá að gruna þau um að vera í liði með Iuzi. Eftir misheppnaðar tilraunir til að lægja öldurnar kveður hópurinn í köldu.

Petrenek hittir þau í hádeginu og afhendir gögnin, en útskýrir líka að Osgodan hafi tekið eftir honum að gramsa í gögnunum og fengið það upp úr honum hvað hann væri að gera, svo sennilega ættu þau að fara á hans fund hið snarasta, svo hann upplifi sig ekki jaðarsettan eða jafnvel að verið sé að ráðast gegn honum.

Sá fundur gengur mjög vel, sérstaklega eftir að Osgodan var gefin flaska af dýru víni sem Petrenek útvegaði, en heiðarleiki hópsins og málgleði Drífu dugðu til að sannfæra hann um einlægni þeirra. Eftir að kökum var útdeilt fengu þau aðstoð hans við að bera saman gögn samtakanna og gögn setuliðsins, en Osgodan fann þá misræmi sem þeim hefði aldrei tekist að sjá, en svo virðist sem gögnum samtakana hafi verið breytt til að þegar vagnar eru geymdir við kirkjugarðinn gerist það stundum að einn þeirra er látinn hverfa úr bókunum.

Þetta er allt saman hið grunsamlegasta. Hópurinn heldur til kirkjugarðsins til rannsókna á málinu, en koma við hjá Petrenek til að láta hann vita og vara hann við, en augljóslega sé Svarta Klóin með útsendara í samtökunum sem sé í einhvers konar skrifara eða ábyrgarðstöðu þar sem hann hafi aðgang að gögnum. Petrenek er brugðið en fullvissar þau um að komist verði til botns í þessu og hann muni fara varlega við rannsókn málsins.

Í kirkjugarðinum er grafari að vinnu, en þau höfðu komist að því að hann væri aðkomumaður, fyrrum hermaður, að nafni Blarfengar. Hann svarar í fyrstu fálega, en þegar honum er sýnt innsigli Gloriu býðst hann til að sýna þeim inn í grafhýsið, en hópinn grunaði að líkin sem Rotenga hafði fengið send, sem voru gömul en vel varðveitt, gætu hafa komið þaðan, en það fannst Blarfengar ósennnilegt.

Þegar hópurinn var kominn að luktum dyrum fyrir framan elsta hluta grafhýsisins togar blarfengar í rofa, sem fyllir hýsið af þykkri þoku, og hverfur svo á harða- spretti.

Nezrak, Bran og Böðvar ná þó að hlaupa hann uppi, og þó hann sé harður í horn að taka ná þeir að berja á honum þangað til hann gefst upp.

Hann virðist þó furðu lítið vita, hann sé skuldugur búunum upp fyrir haus, og hafi ekki getað hafnað boði sem leyfði honum að standa í skilum. Skipanir hafi birst á kofa-gólfinu hjá honum fyrirvaralaust og greiðslur einnig.

Þau fara að lokum með hann til setuliðsins og segja Gloriu frá stöðu mála. Henni er mjög brugði, en segist lítið geta gert til að aðstoða frekar en hún hafi þegar gert.

Eftir yfirheyrslur á grafaranum heldur hópurinn aftur á gistihúsið til að hvíla sig, en vissu þó að enn væru ýmsir hundar grafnir í Heldarn

View
Niður í Undirheima
Þangað og aftur í Gljúfrið

8. dagur Sáðmánaðar

Hetjurnar vöknuðu við að heyra barið í trumbur. Eftir nokkrar eftirgrennslan kom í ljós að æðstu stjórnendur Gljúfurbúa voru hvergi sjáanlegir að Sjáandanum undanskildum. Gamli maðurinn beið hetjanna í hásætissal plarsins og virtist vel mettur eftir að hafa gætt sér á uglubirni kvöldið áður. 

"Hinn margi veitti mér sýn," sagði hann og benti kræklóttri hönd að hetjunum, "hann sýndi mér hvernig þið getið sannfært plarinn um að ganga til liðs við þennan her ykkar." 

Hetjurnar litu hver á aðra og færðu sig nær gamla, hálfnakta manninum. Sjáandinn glotti svo skein í tannlausan efri góminn. 

"Já, hann veitti mér sýn," endurtók Sjáandinn og rétti betur úr sér þar sem hann sat við hásætisstallinn. "Hér langt fyrir neðan, djúpt í Undirheiminum, er grafhýsi hvar finna má öfluga galdrahluti. Ég þykist viss um að ef þið færið honum sverðið sem þar er að það fái hann til að líta ykkur í öðru ljósi." Gamli maðurinn neri saman höndum. 

Eftir stuttar samræður ákváðu hetjurnar að þar sem þær höfðu lítið annað fyrir stafni að láta til leiðast og fara ofan í Undirheimana. 

Þegar Cormack og Krista höfðu útvegað allan nauðsynlegan búnað lögðu þau af stað ofan í Undirheimana. Sjáandi Gljúfurbúa nýtti galdrakrafta til að færa stóra stein frá helli einum, hvar finna mátti þröngt einstigi sem leiddi djúpt niður í jörðina. Músin leiddi hópinn og gerði hvað hann gat til að tryggja að gildrur yrðu ekki á vegi þeirra. 

Eftir nokkrar klukkustundir náðu þau niður í stóran helli. Þau höfðu ekki verið þar lengi þegar tvö hellakamelljón sátu fyrir þeim. Þau skutu bæði slímugum tungum sínum að hópnum og náðu Músinni. Cormack, Úlfhildur og Krista voru þó fljót að bregðast við og með samhentu átaki tókst þeim að losa halflinginn, fella annað hellakamelljónið og hrekja hitt á brott. 

"Stundum reynistu ágætlega, stráksi," sagði Músin og þakkaði fyrir sig. Cormack skaut augum að halflingnum og yppti öxlum. 

"Ekkert að þakka, gamli," sagði Cormacki og slíðraði vopnið sitt. 

Hópurinn hélt síðan áfram en fór þó hægar yfir og af meiri gát. Músin læddist á undan og sá þá hvar dökkur pollur lá á hellisgólfinu. Eftir stutta stund sá hann að pollurinn var heldur óvenjulegur og grunaði að þar væri einhvers konar gildra. Sú reyndist ekki raunin, því félagar hans sáu að þetta var náttúrulegt fyrirbrigði, eins konar skófir sem þöktu hellisloftið og gátu brugðist harkalega við hita.

Enn þræddi hópurinn sig dýpra ofan í jörðina. Eftir að þau voru komin framhjá á skófunum sérkennilegu þrengdist hellirinn og lá fram í annan minni helli hvar mikil neðanjarðará brast hvítfyssandi fram af miklu krafti. Hinum megin við ánna var annað hellisop og aðeins þröng steinbrú yfir. 

Hópurinn hélt uppteknum hætti og leiddi Músin förina. Í þann mund sem þau voru að komast yfir réðust hellakrabbar í loftinu á hópinn. Þeir köstuðu vefsnærum sínum í stærstu einstaklingana í hópnum, en Abum nýtti galdramátt sinn til að leysa þá. Þau flýttu sér yfir brúnna og inn um hellisopið. 

Eftir nokkra göngu komu þau inn í helli sem virtist manngerður. Þau fylgdu göngunum inn í sal, sem var að hruni kominn. Enn var það Músin sem fór fyrst og fann hann góða leið í gegnum salinn. Hópurinn slapp í gegn án þess að loftið hryndi. 

Þau héldu áfram eftir göngunum og komu að stórum dyrum. Músin rannsakaði þær hátt og lágt en kom ekki auga á gildru. Hann hafði séð nokkrar á leiðinni og tekist ýmist að komast hjá þeim eða aftengja þær. Halflingurinn opnaði dyrnar en gætti ekki að sér, því stór ljár féll úr loftinu og á kaf í öxl hans. Aðeins fyrir sakir verndarálaga sem Cormack hafði lagt á hann hélt Músin lífi, en rétt svo. Þau losuðu ljáinn úr öxl Músarinnar, nýttu galdramátt til að loka sárinu en héldu síðan áfram förinni. 

Að lokum komu þau inn í rými hvar stór steinkista stóð við annan endann. Músin dró fram þjófalyklasettið sitt, áður sem oftar, og hófst handa við að rannsaka kistuna. Í ljós kom að þar var galdragildra sem, hefði Músinni ekki tekist að aftengja hana, getið valdið hetjunum miklum vanda. Þegar þau opnuðu kistuna reis upp vofa, heldur illfrýnileg og pirruð á svip. 

Hún réðst þegar að Kristu og Cormack, á meðan hinar hetjurnar héldu sig lengra frá. Snerting hennar dró mátt úr Cormack og hann fann hvernig lífsstyrkur sinn þvarr. Þau Krista reyndu þó að verjast og börðust hetjulega gegn vofunni, með liðssinni frá félögum sínum. 

Að lokum yfirbuguðu þau þó vofunni og sáu þá að í kistunni kenndi ýmissa grasa. Þar voru þó nokkrir verðmætir hlutir; skjöldur, sverð og ýmislegt fleira. Þeim tókst þó ekki að bera kennsl á þá alla og sáu fram á að þurfa hjálp við það þegar þau sneru aftur til Gljúfurbúa.

Eftir að hafa hvílt sig stutta stund, héldu þau aftur sömu leið heim.  

View
Yfirferð um nýliðna atburði

Athugasemd stjórnanda: Þessi færsla er öll rituð í metastíl, ekki m.t.t. spilaborðsins og karaktera.

Orrustan um Stoink átti sér stað fyrsta dag Sprettutíðar. Síðan eru liðnir 16 dagar en afar margt hefur átt sér stað á þessum stutta tíma og margt af því hefur mikil áhrif á það sem er framundan.

Helst af öllu þarf að skýra hvað hefur gerst í suðausturhluta Ræningjaríkjanna. Eftir frelsun Sarresh, sigurinn í Stoink og það sem er að gerast í Gljúifrinu er staðan þannig að Rauðhandarhérað, Stoink, Artonsamay, Reyhu og Gljúfralönd hafa eða eru við það að mynda bandalag við Frelsisherinn. Þannig er komið stórt og mikið skarð í ítök Hins Gamla í Ræningjaríkjunum. Þó má ekki gleyma að herir hans og bandamenn eru enn mýmargir á svæðinu og það þarf enn að sinna því. Gjábarmar og virkin umhverfis Gljúfrið eru vel mönnuð og varin og sama má segja um Balmund. Balmund er umkringd miklum her, sérstaklega suðvestan við bæinn en það er frægt hversu illa borginni er stýrt. Öðru máli gegnir um Gjábarma, þar sem Cranzer stýrir með harðri hendi og er afar öflugur galdramaður.

Ákvarðanir sérsveitarinnar í Dimre gætu haft miklar og slæmar afleiðingar. Dimre ríki er með gott vegakerfi sem er vel við haldið og veitir gott aðgengi að Trúríki hins Föla og Tenh, sem og Drauga- og Niðarskógum. Eftir morðið á Skuggaprelátanum gæti orðið mun erfiðara um vik að ferðast í austri, sérstaklega til Tenh. Það er ljóst að þó undirmenn Pollaks Skuggapreláta hafi ekki enn valið arftaka hans úr sínum röðum, þá verður Frelsisherinn aldrei velkominn í ríkinu.

Sarresh var nokkurs konar höfuðstaður Reyhu og framkvæmdir hafa þegar hafist við að byggja brú milli Sarresh og Hardwyn í Stórhéraðinu Urnst. Fréttir af frelsun Sarresh hafa borist til Gljúfursins, þar sem margir eru annað hvort fyrrum íbúar eða eiga ættir sínar að rekja til Reyhu. Það hefur styrkt samningsstöðu Frelsishersins við Gljúfrabúa.

Salfray akrar tilheyra Stoink. Þar sem íbúar Stoink eru ekki lengur að undirbúa sig fyrir innrás, Artor Gellor og hans lið ferðast um sléttur Artonsamay og Frelsisherinn hefur sent af stað lið, þá eru akrarnir vel varðir og Larn, Rufus og hinir íbúarnir hafa snúið aftur til að rækta Salfray jurtina að nýju. Larn hefur auk þess ákveðið að ferðast öðru hvoru til Admundsvirkis til að vinna með Doru Litharen að lækningum. Rufus gamli ver akrana með kjafti og klóm.

Smiðjur Stoink eru farnar að vinna í akkorði við vopna- og herklæðasmíðar fyrir Frelsisherinn. Það er ekki einungis mikill hvalreki fyrir herinn, heldur mikið áfall fyrir heri Hins Gamla, sérstaklega herina í austanverðum Ræningjaríkjunum. Cranzer vanmat verulega stöðuna og sendi allt of lítið og veikt herlið gegn borginni. Renfus hefur sent hóp af þjófum til að starfa með hernum og sumar af málaliðaklíkum borgarinnar hafa gert samkomulag við herinn. Þá hefur hægri hönd hægri handar Renfusar, stúlkubarnið Smarla, gerst fulltrúi hersins í borginni og er í innri hring Önnu Huron.

Efir nýskeða atburði við Hvessu hefur verið höggvið skarð í her Gjábarma. Cranzer er búinn að missa töfravopnin sem Gennen og búarnir framleiða, sem hafa verið verðlaun fyrir orkahöfðingjana og stundum til þess að útvega fé.

Það er óhætt að fullyrða að Cranzer fyrirlíti Frelsisherinn. Hann hefur mátt þola niðurlægingu út af þessu óvænta nýja afli og skilaboðin frá Dorakaa og Hrókahreiðri verða æ hvassyrtari. Ef Frelsisherinn myndar bandalag við Gljúfrabúa, eins og virðist líklegri með hverjum deginum, þá er eina vörn Gjábarma sem er í nægilega stuttu færi Hallavirkin og ef þau falla, þá er umsátur óhjákvæmilegt. Hafa skal í huga að orkaherinn við Gjábarma er gríðarstór.

Samskipti við Gljúifrabúa hafa gengið vonum framar en þeir eru erfiðir viðureignar, tortryggnir og hafa engum treyst lengi svo það er ekki hægt að treysta á neitt. Varanlegt og sterkt bandalag kemst ekki á fyrr en Gljúfrabúar geta að meira eða minna leiti ferðast óáreittir frá Gljúfrinu, sérstaklega ef þeir geta hafið búskap að nýju.

Áhrif 480; Furyondy 553, Urnst 109, Nyrond 80, Iuz 196, Ræningjaríkin 157 (Stoink  (1), Abbarra 46, Dimre – (2), Rauðhandarhérað - (1), Artonsamay 73, Reyhu 58, Gljúfrið 55, Johrase 46, Flækja 46, Vígvellir -35, Ormsalir -35, Frívirki 46, Grænhöll 46, Miðlendur 5, Fellin -71, Hrókahreiður -144, Grosskopf -71)

(1) Staða Frelsishersins er það sterk á þessum svæðum að aðeins meira háttar stórslys eða illvirki gætu skemmt stöðu hans eða áhrif.

(2) Frelsisherinn er svo fyrirlitinn á þessu svæði að engin leið er til að endurheimta orðspor hans. Gera má ráð fyrir að yfirvöld og/eða ibúar svæðisins muni gera sitt besta til að beinlínis skemma fyrir Frelsishernum.

Frelsisherinn er nú orðinn raunverulegt og mikilvægt afl í Norðrinu. Af þeim völdum hafa fulltrúar eftirfarandi ríkja haft samband við herinn og vilja ráða samstarf: Bissel, Frostfólkið, Nyrond, Perrenland, Ratik, Úlfa-hirðingjarnir og Ehyeh III, hertogi Tenh.

View
Jafnvæginu Raskað

Perille var órótt og átti erfitt með að einbeita sér að nokkru, litróf tilfinninga reið yfir hana meðan hún spíg-sporaði um hvelfinguna sem Gennen hafði úthlutað sérsveitinni. Á einn bóginn hafði hún ekki verið jafn spennt og daginn áður en hún náði 11 ára aldri, vitandi það að hún fengi aðgang að bókasafni föður síns morguninn eftir. Gennen hafði tekið við svarta eikarstafnum sem hún hafði haft af Waqounis og lofað að endurglæða bjarma hanns. Einu not stafsins síðan Sarresh var frelsuð hafði verið að veita smá il við snertingu og sama hvað Perille hafði reynt gat hún ekki glætt hann lífi aftur, en Gennen var viss í fasi þegar hann sagðist geta það. Hann hafði útskýrt ferlið stutlega um hvað það fæli í sér að gera slíkt, ferli sem Perille þekti í kenningu en hafði ekki getað framkallað þar sem gat ekki beitt nógu öflugum göldrum. Annars vegar var Perille glöð yfir því að Gennen gæti þetta en hins vegar var hún full af spurningum um ferlið og eðli galdrasmíða yfir höfuð. Hana langaði til að finna Gennen og rekja úr honum garnirnar en þorði því ekki því hún vildi vera viss um að hann hefði frið til að sinna verkinu, það var síðla dags og Gennen ætti að vera að hvílast til að undirbúa galdra orku sína fyrir morgundaginn, rétt eins og Perille. 

Svo á hinn bóginn veltist ennþá í henni gremja um hvernig hafði farið fyrir Skuggaprelátanum. Sama hversu oft hún fór yfir atburðarásina í höfðinu á sér sat þessi slátrun á fólki sem hafði átt sér stað á þessum skógarstíg ekki vel í henni. Markmið fyrirsátarinnar var einfallt, fella Borlak Traffugen, Hátemplara skugga trúarbrots Pholtusar, og græða nýja bandamenn í formi útlaga frá trúríki hins Föla. Agneta, fyrrum templari Pholtusar sem féll úr náð hans sökum þess að taka sér ástkonu, álfinn Eirith, hafði ásamt fylgismönnum sínum, Eirith, hálflingnum Flóka og búanum Meitli, sett upp launsáturs árásir til að draga hátemplarann út úr virki þeirra og verk sérsveitarinnar var að sitja fyrir honum og fella hann. Allt hafði gengið vel þar til Skuggaprelátinn sjálfur, Miiztirnan Pollak sjálfur, mætti í eftirdragi með Borlak.

Það var enginn vafi um það að báðir menn ættu skilið að deyja, hægfara jafnvel ef marka var sögurnar af þeim og það sem þau höfðu sjálf orðið vitni að. Sagt var að ef Skuggaprelátinn væri beðinn um að bera barn yfir læk þá væri það það síðasta sem þú þyrtir að hafa áhyggjur af að hann myndi drekkja barninu, hvalarlosti hans var eithvað sem Agneta hafði sjalf fengið að finna fyrir. Þó hann hafi ekki lagt hönd á hana sjálfur skein víst unun úr andliti hans og fasi meðan Borlak lagði að henni. Sjálfan hafði hópurinn séð Borlak flá mann í nafni Pholtusar fyrir að stela sér brauði.

En þar lá hluti efans sem Perille gat ekki hrist af sér þegar kom að Skuggaprelátinum og fylgismönnum hans. Pholtus er goð sem hvetur til góðra verka en krefst þess að fylgisfólk hanns fylgi ströngum reglum um hegðun og hugsun, en þrátt fyrir það að þessir menn fremdu illvirki þá nutu þeir ennþá blessunar goðsins. Þeir fengu galdra og aðra hæfileika sem einungis voru hægt að framkalla með blessun frá goði, og þessir menn tilbáðu Pholtus opinberlega. Perille velti því þó fyrir sér hvort eithvað annað goð væri að veita þeim blessun í gerfi Pholtusar. Það kæmi henni ekkert á óvart ef svo væri, goðunum var eftir allt ekki treystandi til að gera neitt nema það væri þeim sjálfum til framfara. Staðan á málum í ræningjaríkjunum var lýsandi dæmi um það.

Hitt sem sat í henni varðandi drápið á Skuggaprelátinum var raskið á jafnvæginu á þessu svæði sem andlát hans gæti valdið. Þó þessi hópur væri vart meira en ræningjar og illmenni þá veitti valdið sem þeir höfðu á svæðinu visst jafnvægi. Fyrir það fyrsta héldu þeir aftur Cranzer og orka herjum hans úr austri, þannig veittu þeir vissa vernd fyrir Stoink borg í þeim efnum þar sem þeir höfðu haldið aftur herjunum frá Gjábörmum og svæðunum þar í kring. Á annan veg þá héldu þeir trúríki hins Föla frá því að breiða út áhrif sín inn í Dimre og þarmeð festa tangarhald þeirra á Tenh enn frekar. Í þriðja lagi var leið Frelsishersins norður til Tenh nú í uppnámi. Og það var það sem sat sem fastast í Perille. Þó þeir væru ekki fallegir bandamenn þá voru þeir visst mótvægi við uppgangi fylgismanna Pholtusar.

Hópurinn hafði átt langt spjall kvöldið áður um gildi þess að eiga bandamenn í baráttunni gegn hinum Gamla, jafnvel bandamenn sem flokkuðust seint sem boðberar hins góða í heiminum. Perille hafði talið að jafnvel Úa hefði áttað sig á því að stundum þyrfti illt til að berjast gegn illu, sér í lagi ef jafvæginu væri haldið og tilvist hinna fleiri væri betri fyrir vikið. Það hafði ekki hvarflað að Perille að hún hefði frekar átt að einbeita sér að því að útskýra mikilvægi þess fyrir T'sial.

T'sial hafði blaðrað eithvað um að hafa sér Skuggaprelátinn geri sig tilbúinn að ráðast að hópnum eftir að þau höfðu stigið fram til að fella Borlak, en þessar útskýringar pössuðu ekki við það Perille hafði sjálf orðið vitni að. Þegar hópurinn hafði ruðst fram og veist að Borlak hafði Skuggaprelátinn haldið aftur af sér, hann kastaði varnargöldrum og virtist ekki taka illa í útskýringar hópsins að þeir væru bara á höttunum eftir Hátemplaranum. Hann gaf allavega varðmönnum sínum engar skipanir um að skipta sér af okkur og gerði ekkert sjálfur sem Perille gat séð sem ögrun, en T'sial hélt öðru fram.

Ekki tók svo skárra við þegar bardaginn var afstaðinn. Perille hafði velt fram hugmyndinni hvort hægt væri að koma því þannig fyrir að Agneta tæki sökina á morðinu en þá tók við eithver atburðarás sem átti að fela það í sér að það yrði gert án hennar vitundar. Euler var helsti talsmaður þess og endaði það svo að skeiti var sem Frelsishernum á þá leið, það er óhætt að segja að hvorki Agneta né Frelsisherinn hafi brugðist vel við þessu öllu.

Sérsveitin náði þó að koma sér heilu á höldnu úr Dimre, en óhætt er að segja það að Frelsisherinn verði seint velkominn aftur til svæðisins eins og staðan er núna. Það, og Perille hafði áhyggjur af stöðu sérveitarinnar sjálfrar innan Frelsishersins. Ef hún átti nokkurntíman að ná að sannfæra yfirmenn sína um að tíminn væri kominn til að ljá Tenh aðstoð þá varð hún að passa það að það sægist gjörðir hennar væru Frelsishernum bara til góðs.

En þó hafði förin til Hvessu farið betur, mun betur. Framar vonum, satt að segja.

Búarnir höfðu allir verið á nálum þegar sveitinn bankaði að dyrum, ef þeir sægjust ræða saman af útsendurum Cranzers þá væri voinn vís fyrir smiðina. Þó var þeim veittur aðgangur að turninum og á endanum kom Gennen sjálfur ásamt yfir-smið sínum til að ræða við hópinn. Það virtist sem svo að enginn samningur myndi nást að svo stöddu en þá tóku örlögin völdin.

Lærlingur Cranzers, Lathornae, var mætt, 10 dögum á undan áætlun, til að rukka Gennen og Hvessubúa um galdrahlutina sem þeir áttu að smíða fyrir þá að þessu sinni. Þar sem svo var komið var ekkert annað fyrir Hvessubúa að gera nema fella Lathornaeu og þá sem henni fylgdu, nema sú gjörð gerði það að verkum að þeir þyrftu bráðnauðsynlega á hjálp Frelsishersins að halda, þau þurftu vernd. Samningurinn var sleginn þess efnis að Hvessubúar hættu að aðstoða Cranzer og hjálpuðu þess í stað Frelsishernum gegn því að Sérsveitin mundi veita milligöngu um að sannfæra Gljufurbúa um að veita Hvessubúum vernd. 

Blaðandi í gegnum galdrabókina hennar Lathornaeu fór viss ánægju hrollur um Perille. Hún hafði eignast hluta af þekkinu Lathornaeu, Gennen ætlaði að hlaða stafinn hennar og Hvessubúar ætluðu að þýaðst Frelsishernum. 

Vonandi myndi það hafa nóg mótvægi gegn því sem gerðist í Dimre.

View
Þrautaganga í Gljúfrinu
Björninn unninn

Nokkrir dagar liðu meðan gljúfrabúar veltu vöngum yfir hvernig ætti að bregðast við sáttahönd Frelsishersins, sem þar var kominn í formi Cormacks, Kristu, Abun, Úlfhildar og músarinnar.

Þau gerðust óþolinmóð meðan dagarnir liðu, en að lokum kemur Koraptis með skilaboð, en hann var sá eini meðal Gljúfrabúa sem virtist hafa tekið hópinn í einhvers konar sátt og var því óformlegur tengiliður.

Hann tjáði þeim að Marnik, æðsti prestur hins marga, væri með áhugavert verkefni fyrir þau, en með því gætu þau sannað ágæti sitt, sem Marnik hefði ekki mikla trú á, en hann væri helsti andstæðingur þess að taka þau í sátt í leiðtogahóp Plarsins, Durand Grossmans.

Hópurinn stingur saman nefjum í nokkra stund, og meðal annars er velt fram hugmyndinni að kannski bara drepa Marnik, og sjá hvort næsti æðsti prestur væri kannski þægilegri í viðmóti. Þegar þessi hugmynd hefur verið rædd nokkuð ítarlega virðist Koraptis loksins átta sig á hvað sé verið að ræða, en lætur þau pent vita að ef þetta sé eitthvað meira en algjörlega út í bláinn vangaveltur úr lausu lofti gripnar, þá myndu þau eiga á fæti alla fylgismenn hins marga í Gljúfrinu (sem séu flestir) og ekki síst sig sjálfan og í kjölfarið var slíku tali snögglega eytt.

Þess í stað ákveða þau að heyra í hverju þetta ágæta verkefni felist og hvort þau geti kannski komið sér betur í mjúkinn þannig en með morði.

Koraptis segir þeim að skrítin vera sé með fylgsni ekki langt frá Gljúfrinu, sem komi stundum og ræni fólki. Fyrir utan sé uglubjörn mikill, sem verndi inngang að helli. Þegar á hann er gengið segir hann að auki að það sé einhver skrítin lykt þarna í kring, fenjalykt eða þannig. Þarna hafi nokkrir horfið síðustu daga og vikur.

Hópurinn ræðir meira sín á milli og ákveða að sennilega sé um galdranotanda að vera, sem hafi bundið uglubjörninn til að verja sig, enda uglubirnir ekki sennilegir til að taka slíka varðstöðu upp hjá sjálfum sér. Þau skeggræða lengi og búa til langa og flókna áætlun, sem geti varla annað en mistekist.

Þau fá nornina, Menfri Rauveen, til að aðstoða sig gegn loforði um að þau muni ná birninum lifandi fyrir hana, en hún útvegar þeim sterkt svæfingalyf. Lengi ræddu þau möguleika á að finna búr, eða sterka keðju, til að fjötra björninn, en hvort tveggja var af skornum skammti hjá íbúum Gljúfursins og því var að lokum ákveðið að láta á reyna án þess.

Þau útvega sér stykki af köngulóarkjöti frá Koraptis og þegar á staðinn er komið hefst Cormack handa við að fylla stykkið af eitrinu. Hann var næstum því sjálfur sofnaður út frá gufunum úr því, en af einskærri heppni áttaði hann sig á hættunni í tæka tíð.

Hópurinn arkar því galvaskur að hellinum, og þegar björninn er í sjónmáli kasta þau stykkinu til hans og reyna svo sitt besta til að fela sig, en Krista varpar þeim áhrínisorðum að birninum að allt muni fara handskolum hjá honum á næstunni. Björninn kærir sig kollóttan um það, og fær sér þess í stað bita af köngulóarkjöti. Því næst fær hann sér óvæntan blund.

Forviða á að þessi áætlun hafi gengið eftir hjá þeim ákveður hópurinn að kanna hellinn, en hrafn Úlfhildar lætur til leiðast að kanna málið. Hann kemur til baka með þær fréttir að þarna sé eitthvað á ferðinni, risi eða tröll, að rífast.

Músin ákveður þá að reyna að læðast inn og sjá hvernig mál standa, og sér þar tvíhöfða jötun, rífast við sjálfan sig. En annað höfuðið, Þórður, var í óða önn að húðskamma hitt höfuðið, Dufþak, sem var mjög niðurlútur og miður sín. Þar sem höfuðin tvö eru mjög niðursokkin í þessi samskipti ákveður hann að drífa sig og hnupla kylfunum þeirra, en er því miður svo óheppinn að annað höfuðið kemur auga á hann.

Músin reynir að sannfæra þá um að hann sé kominn til að hitta móður þeirra, en þau gefa lítið fyrir þær útskýringar og ákveða að búa til úr honum kartöflumús. Þeim gengur þó eitthvað treglega að munda vopn sín, en engu líkara var en að ærsladraugar þeir sem ásækja Abun hafi ákveðið að skipta um skotmark til tilbreytingar og dægrabrigða.

Þrátt fyrir heiðarlega tilraun Þórðar og Dufþaks til að verja híbýli sín og húsmóður fyrir ágangi ævintýramannanna, lágu þeir að lokum báðir í (sama) valnum, og hópurinn hélt áfram.

Innst í hellinum var að finna eitt miðrými og sex útskot, en í fimm þeirra voru manneskjur, þrælbundnar í gólfið með keðjum. Í því síðasta var grimmilegur nornapottur, fullur af einhverju sem hópurinn ákvað að vera ekki að rannsaka nánar.

Manneskjurnar fimm voru hver annarri aumlegri, og ákölluðu hjálp mjög ákaflega.

Full efasamda ákváðu hetjurnar að ein þeirra væri sennilega nornin í gerfi, en frelsuðu þó eina þeirra í einu og könnuðu gaumgæfilega.

Í þriðja útskotinu sá Músin, þegar hún leysti fjötra fangans, að í raun væri lásinn ekki svo kyrfilega festur, hann væri bara látinn líta út fyrir það. Við nánari yfirheyrslu reyndist unga konan ekki geta gefið góð svör, og Krista ákvað að láta hana finna fyrir hamri frelsisins, sem tók að glóa með blessun Trithereons.

Slagurinn var harður og seigt var í norninni, en þó hópurinn væri lemstraður, og Krista alveg sérstaklega, þá höfðu þau að lokum sigur úr býtum.

Uglubjörninn var færður Menfri og höfuð nornarinnar fært til Marnik's, og hópurinn taldi sig í öllu betri sátt eftir þessa vasklegu framgöngu sína.

View
Templarar í Dimre

2. í Sáðmánuði


 
Luiz leit yfir óskornu gimsteinana sína með glampa í augunum og óvenjulega stórt bros á vör. Hann sést venjulega bara með svona svip með flösku í hendi, hellandi óþekktu dufti í illa lyktandi og verr útlítandi vökva. Luiz naut friðarins eftir orrustuna á Stoink jafnt og vinir sínir í Sérsveitinni en friður er víst tímabundinn á meðan sá gamli er á stjá. 


 
Við fórum öll til Smörlu, öll nema Sonja sem breytti sér í hrafn, líklega til þess monta sig. Okkur hafði verið bent á að tala við Smörlu varðandi leiðbeiningar og upplýsingar um þau verkefni sem við eigum að leysa á leiðinni í gljúfrið. Hún virtist ekkert sérstaklega glöð að sjá okkur en hún var tiltölulega þægilegri í samskiptum samanborið við fyrri reynslu. Það er betra að eiga hana sem vin frekar en óvin, þannig að ég ákvað að tala við hana virðulega með mínum fáguðu samskiptahæfileikum en Perille greip fram í og hrópaði eitthverja þvælu á hana. Við fengum þó þær upplýsingar að fylgjendur hins myrka eru góðir liðsfélagar Stoink en eru ekkert sérstaklega vinalegir. Skuggaprelátinn er höfðingi þeirra en enginn veit hver hann er og er líklega staðsettur í skóginum í austanverðu Dimre sem er mjög mikilvægt svæði í stríðinu. Það er magnað að við höfum fengið svona góðar upplýsingar miðað við hegðun félaga minna..


 
„Ég mæli ekki með því að reyna finna skuggaprelátann og fylgjendur hins myrka, þeir eru kannski góðir liðsfélagar Stoink en þeir eru ekki vingjarnlegir við ókunnuga“ Sagði Smarla. Luiz leit á hana brosandi á annarri hlið, skínandi af sjálfsöryggi, og sagði svo lágt að það var nánast ómögulegt að heyra   „Segjum sé svo að einhver vilji hitta Skuggapr-“  „ Fyrirgefðu Luiz" Sagði Perille kurteisislega og leit svo á Smörlu  „við erum samt með sameiginlega samherja og óvini…“ Hélt hún áfram á meðan Luiz reyndi að halda svip nema hálfbrosið hafði breyst í skringilega grettu. T‘sial, Euler og Perille spjölluðu í dágóða stund og fengu frekari upplýsingar. Sérsveitin þarf að leysa tvö verkefni á leiðinni í gljúfrið. Tala við rannsaka Dimre svæðið og finna út hvað Skuggaprelátinn er að gera. Láta töfranotanda hætta að gefa Kranser töfravopn.

Við ákváðum að fara fyrst til Dimre og rannsaka þessa dularfullu fylgjendur þar og vonandi ná að tala við skuggaprelátann. Það gekk þó hægt að leggja af stað því Úa átti í erfileikum með að skilja stéttarskiptingu og kastala, sem þurfti auðvitað að leiðrétta. Perille náði að fræða hana með löngu spjalli áður en við lögðum af stað. Ég öfunda Úu að læra um og upplifa svona mikið nýtt. Þetta var þriggja daga ferðalag til austurhluta Dimre. Við fórum lengstu vegalengdina á fyrsta deginum, enda á hestbaki, sem að margra mati er mjög hættulegur ferðamáti. Ég hef líklega misst tvö eða þrjú seyði á leiðinni og sum þeirra einstaklega hættuleg. Ferðin virtist þó einstaklega þægileg fyrir Euler sem leit út fyrir að kunna betur við sig á hesti heldur en fótgangandi. Við fórum fótgangandi inn í skóginn í austurhluta Dimre á öðrum degi. Sólin skein varla í gegnum tréin og færðin var mjög slæm. Það tók okkur mun lengri tíma að ferðast í skóginum en fótgangandi á greiðfærðum vegi en þetta er þó skárra en að vera á hestbaki. Euler leiddi hópinn í gegnum skóginn en eftir stutta ferð þá lentum við í tveimur ljónum. Við fórum létt með annað ljónið sem hljóp á brott í sárum. En Úa nýtti sér „kraft fjallaföðursins“ til þess að tala við hitt ljónið og vingaðist við það, það varð bara afslappað og rölti rólega í burtu. Ég á ennþá erfitt með að trúa því að það sé raunverulegur Guð sem er „fjallafaðir“ en hún Úa fær þessa ótrúlegu krafta eitthvernveginn.
Úa hjálpaði Euler að leiða okkur í gegnum skóginn með því að merkja tré, með hlandi, sem var ótrúlega sniðugt en það gekk samt sem áður ekki mjög vel. Við vorum búin að vera í sex tíma í slæmri færð þegar ég tók allt í einu eftir eitthverri hreyfingu. Ég tilkynnti það til félaga minna en þá slettist eitthver mjög illa lyktandi vökvi á mig. Fyrst hélt ég að eitt af seyðunum mínum hafði sprungið á mig, en eitthver hafði kastað þessu á mig. Við sáum í stutta stund einstakling horfa á okkur áður en hann hvarf og stafur birtist og virtist fljúga í lausu lofti. Euler skaut stafinn og hitti beint í hann. Argent hleypur að finna ósýnilegu veruna. T'sial kastar glansandi dufti í veruna svo við rétt sáum hana og Úa kastaði eitthverjum fjólubláum galdri í hana. Við sáum núna það sem virtist vera hálflingur sem fattaði að hann réð ekki við bestu sérsveit frelsishersins og sýndi að hann vildi ekki meir. Ég var ekki sáttur með að fá eitthvern vökva á mig sem ég þekki ekki, með því móti að ég get ekki rannsakað hann. Við reyndum að tala við hálflinginn en hann talaði bara í eitthverri tungu þannig að ég drakk tunguseyðið mitt sem stækkar eyrun. Hann gerði ekki annað en að tala niður til okkar, þannig að ég sýndi honum að ég skildi hann. Það kom honum í opna skjöldu. Hann hélt áfram að hæðast að okkur og sagðist hafa elt okkur í langan tíma hlæjandi. Hrokinn í þessum hálfling! Við vorum algjörlega búin að yfirgnæfa hann og hann talaði bara niður til okkar! En hann samþykkti loksins að leiða okkur þangað sem við ætluðum, sem ég hélt að yrði til Skuggaprelátans, en svo var ekki.

 

Hálflingurinn leiddi sérsveit frelsishersins lengra inn í skóginn þar sem þau hittu einstaklinga sem þau voru ekki að búast við.  Kvennkyns hálf-álf, mennska konu og búa. Mennska konan bauð þeim velkomin og þeim var boðin súpa, ekki lýsandi hegðun fylgjendur hins myrka, og var sérsveitin tortryggin. Hún sagði að hún hafði verið templari en hafði brotið boðorð templaranna og sé það ekki lengur, hún hafði verið send hingað til þess að fá Skuggaprelátann og hans fylgjendur til að fylgja Foltus í staðinn, það hefur ekki gengið vel. Æðsti Templari Skuggaprelátsins, líklega mennskur maður,  hafði brennimerkt hana og lýsti hún honum sem algjöru skrímsli. Fylgjendur hins myrka trúa því að aðeins þeir sem sem gera illa hluti geta gengið í ljósinu og fylgja þeir því aðeins of vel. Sérsveitin var ekki lengi að snúast hugur um fylgjendur hins myrka. Og vilja núna fjarlægja æðsta templarann svo hópurinn verði veikari. 

 

Ég skil þessa trú að vissu leiti, að aðeins þeir sem gera illt geta gengið í ljósinu. Stundum þarf að gera hluti sem væri vart hægt að lýsa sem góðverki fyrir mikilvægt málefni. En að gera illa hluti bara til að gera illa hluti svo þú getir gengið í "ljósinu" er ég ekki sammála um. Fygjendur hins myrka hugsa greinilega ekki með rökum og getum við því ekki sannfært þá um að berjast gegn hinum gamla með frelsishernum. Við þurfum að drepa æðsta templarann. En hvernig ? 

View
Gljúfrabúar

Undanfarnir dagar hafa verið áhugaverðir. Siðir Gljúfrabúa eru ekki líkir neinu sem þið hafið upplifað áður og nú fyrst eruð þið farin að skilja af hverju hermenn Frelsishersins sem þaðan koma hegða sér á gjörólíkan hátt frá félögum sínum.

Gljúfrabúar eru fleiri en 6000. Þeir sem hafa verið þarna lengst komu 583 CY en hópurinn stækkaði fljótt. Yfirgnæfandi meirihluti íbúanna eru menn, flestir frá Gljúfurlöndum og Gjábörmum eða frá Reyhu sléttum. Restin eru bjarndrýslar, gnollar, og þursar. Auk þeirra er flokkur Urzun-orka sem afneitar hinum gamla íbúanna.

Það blasir við að Erythnul, Hinn Margi, er tilbeðinn mikið meðal Gljúfrabúa. Tákn hans og fórnir eru um allt. Við flesta hellismuna er lítið og einfalt  líkneski gert úr viði og stráum sem hangir úr loftinu. Oft má finna skepnur sem hjartað hefur verið skorið úr eða barðar til bana með gaddakylfu. Þið hafið fengið að heyra æði oft að ef þið hefðuð ekki fengið boð um að koma væri löngu búið að fórna ykkur til dýrðar Hinum Marga.

Það er augljóst að Durand Grossman, plar Gljúfrabúa, er nánast tilbeðinn meðal íbúanna. Lítið sést til hans en þegar það gerist þagnar allt og Gljúfrabúar, sem annars eru óagað fólk, bíður eftir fyrirmælum og hlustar vel. Hvert sem hann fer fylgja honum tveir til fjórir hvarfkettir sem fylgjast grannt með hvað gerist í kring. Þessar skepnur eru greinilega greindari en dýr og virðast tala saman með urrum og fnæsi. 

Meðan plarinn er í hávegum hafður, þá er ljóst að galdrakonan Menfri Rauveen vekur ótta meðal Gljúfrabúa. Það er lítið um töfra meðal þessa fólks og mikil hjátrú og þeir óttast þessa öflugu konu. Sagt er að það sé hennar vegna sem mikið af skrímslum Gljúfursins eru bandamenn Gljúfrabúa.

Það er ljóst að það er erfitt að draga fram lífið í Gljúfrinu. Þetta er hrjóstrug auðn og það er lítið sem ekkert hægt að rækta og ekkert beitarland fyrir skepnur. Íbúarnir þurfa að reiða á veiðar - og það í samkeppni við skrímslin, og safna rótum og sveppum neðanjarðar. Þar sem þeir búa beinlínis í veggjum Gljúfursins í litlum hellum þurfa þeir oft að ferðast neðanjarðar eða klifra. Flestir kunna að klifra en þeir sem geta bjargað sér neðanjarðar eru í miklum metum.

Öðru hverju sjáið þið Neslayu fylgjast með ykkur úr fjarska, oft á skrítnum stöðum. Hún hefur furðulega nærveru og það er óþægilegt hvað hún og margfætlan Kliklak sem fylgir henni alltaf virðast náin. Það er augljóst að skepnan hlýðir Neslayu en einhvern finnst ykkur eins og það sé verið að fylgjast með ykkur á sama hátt og rándýr metur bráð.

Svaðamennið og varúlfurinn Koraptis er frekar hress og hefur myndað tiltölulega góð tengsl við ykkur. Það er greinilega litið svo á, að hann eigi að flytja ykkur öll boð. Þið hafið svo sem ekkert slæmt um hann að segja hingað til en það er greinilegt að Gljúfrabúar óttast þennan stóra mann. Úlfurinn Svarglóinn, sem fylgir Koraptis, virðist hins vegar ekki búinn að taka ykkur í sátt.

Á hverjum morgni kemur gamli Sjáandinn sér fyrir á sillu og kallar fram það sem Hinn Margi sýndi honum í draumum. Fæst af því er skiljanlegt og það sem er það er blóðugt og ógnandi. Það væri erfitt að taka manninn alvarlega ef ekki væri fyrir það að Gljúfrabúar hlusta á hvert orð sem hann segir.

Vígklerkurinn Marnik virðist stýra flestum helgiathöfnum. Þær eru blóðugar og ónotalegar. Þið hafið þegar séð hann taka mann af lífi fyrir að stela korni. Það var gert með því að berja hann síendurtekið á aðra hlið andlitsins þar til lítið var eftir nema blóðugt hrúgald. Eftir það var hjartað skorið út og brennt. Marnik er alvarlegur og virðist þykja lítið til ykkar koma. Þið hafið á tilfinningunni að ef hann réði hér, hefði ykkur verið samstundis fórnað.

Þið hafið lítið séð til sléttukonunnar Dethrakiru. Þið eruð fegin því, því það sem sést hefur er miður skemmtilegt. Hún er hinn mesti vargur, skapill og með stuttan þráð. Það virðist vera daglegt brauð að hún berji einhvern til óbóta eða það þurfi að koma í veg fyrir að hún drepi einhvern, oftast fyrir litlar eða engar sakir.

Skáldið Rannvoro er mannblendinn og frekar vinsamlegur. Hann er vinsæll meðal Gljúfrabúa. Svo virðist sem hann hafi þróað kerfi til að bera boð með hornablæstri og trommuslögum og öðru hvoru heyrist blásið eða trommað og margir skilja hvað er í gangi. Það gerið þið ekki.

Þetta fólk er hart af sér. Hver sér um sitt og gætir að sér og sínum. Þó er líka samheldni, enda er þetta fólk sem verður að standa saman þó uppruninn sé ólíkur. Það vekur nokkra furðu að þrátt fyrir skortinn er þetta almennt mjög hraust fólk og vel búið fyrir flest. Flestir eru hrappar eða berserkir. Helstu undantekningarnar, utan ómennana, eru Reyhu-menn. Margir þeirra hafa ekki sagt skilið við hesta sína og þeir flakka um, fara í ránsferðir og snúa svo aftur með góssið. Þið dáist að klifurgetu Gljúfrabúa.

Þegar litið er upp má oft sjá arnfáka á flugi. Þeir eru samherjar Gljúfrabúa og vara við aðsteðjandi hættum. Þið hafið séð hvarfketti og heljarhunda og heyrt orðróma um plarinn geti kallað til gorgimeru í neyð.

Bjarndrýslarnir halda sig flestir út af fyrir sig. Þeir sjá um að gæta að svæðinu um nætur og fara stundum í ránsferðir. Gnollarnir eru nær því að tilheyra hópnum en þó er fólk vart um sig, enda hafa þeir stuttan þráð og eru sólgnir í mannakjöt. Það er farið afar vel með þursana, enda munar um þá þegar kemur að bardögum. Ykkur hefur verið sagt að forðast orkaflokkinn. Þeir eru þarna af illri nauðsyn bæði í eigin augum og meðal hinna.

View
Ferðalag um Óvinveit Svæði
Úrdrættir úr dagbók Cormacks, þjóns Heilags Cuthberts, af Reglu Stjörnunnar.

2. dagur Sprettutíðar.

Sérsveitin var kölluð saman í dag til að fara í sendiför. Tangarhald Frelsishersins breiðir úr sér nú þegar við höfum framkvæmt hverja vel hepnuðu aðgerðina af fætur annari, fyrsts Admundsvirki, svo Axarhöfn, næst Saresh og nú í Stoink, en það þarf að halda pressunni á óvininum svo hann nái ekki áttum.

Fundinum var stýrt af njósnameistaranum sjálfum, henni Önnu, og verkefnið frekar opið: færa yfirboðurum í gljúfrinu friðþægingar gjafir. Ef við sæjum færi á þá eigum við að reyna að vinna þau á okkar band, en umfram allt þá að koma ekki það illa fyrir að þeir hverfi frá því að vinna með okkur.

Það var svo sum ekki feitum hesti að ríða þegar kom að upplýsingum um Gljúfrið og Gljúfurbúana, flóttamenn, ræningjar. Tilbiðjendur Hins Marga. Það eitt og sér segir mér meira en nokkuð annað sem Anna gat frætt okkur um. Þó virðast þeir ekki óvinveittir okkur og Plar Grothmar var víst búinn að "gefa það til kynna" að þeim gæti þóknast að starfa með okkur þó minnst tveir útsendarar hafi horfið sporlaust eftir að hafa reynt að nálgast þá, mögulega þó vegna þess að þeir gengu ekki hreynt fram. Okkar verk er að ganga á eftir þessu vilyrði.

Það litla sem við vitum um Gljúfurbúa er að þeim er stýrt af Plar Durand Grothmar, þau búa í gljúfirvegnum einhverstaðar sunnanmegin í gljúfrinu, það dvelur hjá þeim útlægur galdramaður að nafni Memphri Rowen og er hann (hún? Það er ekki vitað.) víst búinn að binda alskyns skepnur að vilja sínum. Þá voru talin með Griffonar og Hverfuskepnur. Þó sá Plarinn sér fært að sjá okkur fyrir þýðingum á þremur af rúnunum sem þau nota til að merkja svæðið sitt svo hópurinn gæti heimsótt þau. Merkin voru af skjóli, náttúrulegri hættu og hættu af skrýmslum.

Til að komast á leiðarenda var ákveðið að ferðast sem beinustu leið vestur fyrir Balmund virki en sneiða svo austur fyrir hlíðar Hvítablómfjalls. Leiðarinnar verður vissulega gætt af orkum en svo tekur verra við þegar komið er norður fyrir Balmund virki, en þar telja tröll heimkynni sín.

Hópurinn sem ég ferðast með að þessu sinni er ekki síður litskrúðugur en sá fyrri en ég, Abun, Úlfhildur, Krista og Músin munum taka þetta verkefni að okkur.

1. dagur Sáðmánaðar

Ferðin var frekar tíðindalítil og gekk stórslysalaust fyrir sig. Við vikum okkur undan tveimur varðsveitum orka en annars fór ekkert fyrir okkur á leiðinni. Ég sá um að halda áttum á leiðinni en Músin sá til þess að sem minnst færi fyrir okkur. Við komum að Gljúfur nibbunni þar sem okkur var sagt að finna skjól og við Krista vorum frekar fljót að finna merkinguna um griðarstaðinn. Hestarnir eru afsöðlaðir og búið að kemba þá niður, eldurinn logar reyklaus og nú er undirbúinn matur. Þá er bara að bíða og sjá hvort Gljúfurbúar dæmi okkur þess verðug að nálgast.

2. dagur Sáðmánaðar

Koradis er nýfarinn og drakk ég kannski heldur mikið með honum. Þó drakk hann meira, mikið meira, enda varúlfur.. Ég þarf að rita dagbók svo ferðin verði rétt skjöluð, en ég verð að sofa, vona að ég muni þetta allt á morgun.

3. dagur Sáðmánaðar

Gljúfurbúar nálguðust okkur í seint á 1. degi Sáðmánaðar eftir að við höfðum beðið drykklanga stund í skjólinu sem þau beindu okkur að. Þeir sem fóru fyrir flokkinum Koradis, heljarmikill maður, óvoppnaður en engan vegin bjarglaus verandi varúlfur, og kona að nafni Neslai. Hún er grönn og föl með mikið, rautt hár og bar hún boga sem var ekki betur að sjá en hún kynni vel að beita. Bæði höfðu þau með sér gæludýr, Koradis með mikinn úlf að nafni Svarglóinn og  Neslai með risavaxna margfætlu að nafni KlickClack. Þó þau væri augljóslega full fær um að sjá um sig sjálf, og ábyggilega nóg til að fella okkur öll í sérsveitinni, þá fylgdi þeim þónokkur flokkur af gljúfurbúum. Öll voru þau harðskeitt að sjá, ýmist úfin, loðin eða bæði, skítug og síður en svo vinveitt.

Eftir nokkra ögrun af hálfu Koradis og Neslai þá tókust með okkur tölur en okkur tókst að blíðka Koradis töluvert með boð um áfengi og loforð um meira slíkt þegar Krista væri búinn að biðja til galdra daginn eftir. Tekið skal fram að það var gert og Koradis sat hjá okkur við drykkju og teninga spil lengur en getur talist að hann hafi þurft þess, mögulega sér hann okkur ekki lengur sem ógn við sessi sínum meðal ábúenda Gljúfursins.

Þau fóru með okkur leið upp gljúfurbarmana og sýndu okkur dvalarstað sinn. Ekki er að undra að þeim hafi tekist að vera hér falin í heila kynslóð, vistaverur þeirra eru innan í röð sprunga meðfram suður vegg gljúfursins og er ekki með nokkru móti hægt að sjá að hér séu menn á ferli fyrr en nánast er komið inn í fyrsta heimilið.

Fundurinn með Plarinum fór frekar vel sem best ég get séð, við kynntum okkur fyrir hirð hanns og færðum honum gjafirnar sem Anna lét okkur í té. Úlfhildur útskýrði fyrir hirðinni hvernir hægt væri að sá þessum undra fræjum í gljúfur vegginn og sýndi hversu lítið þyrfti til svo fræin gæfu vöxt, þó þau væru öll steinrunnin á svið er ég viss um, af ásýnd þeirra að dæma, að þetta sé mesta gjöf sem þau hafa nokkru sinni fengið. Plarinn var þó heldur ánægðari að sjá allt vínið sem kom í kistunni frá Önnu, maðurinn örugglega kominn með algjört ógeð á að reyna að brugga úr sveppunum sem þau eru vön að láta sér til matar.

Hirð Plarsins var á þessa leið: Rowen galdramaður er oeridísk, eins og Plarinn sjálfur, kona um fimmtugt, hún er útlagi úr hirð frá norður veldi. Ranvoro er hirðskáldið, hann ber trumbu og notar horn til að koma skilaboðum til gljúfurbúa. Dethrakira er Oeridísk vígakona frá Reyhu, gengur um full brynjuð og með stórt sverð ef þau hefðu ekki sannfært mig um annað þá hefði ég haldið að hún væri klerkur hins gamla af útbúnaði hennar að dæma. Marnig er vígaklerkur hirðarinnar, prestur Erythnul. Svo sat hjá þeim gamall og blindur maður sem ég man ekki að hafi verið getinn á nafn, en hann er sjáandi líkt og Abun nema á meðan Abun er bara skrýtinn þá var þessi fylgjandi Erythnul. Einnug komumst við að því að að auki við að hafa bundið griffina og hvarfaverur vilja sínum þá er Rowen líka búinn að temja til sín gorgíveru sem okkur var sérstaklega bannað að eiga við, og heljarhunda.

View
Til Dimre
2. í Sáðmánuði

Í þann mund sem hani galaði og boðaði komu dags lögðu hermenn frelsishersins af stað frá Stoink norður á bóginn, í átt að Dimre. Reyndar lifði haninn ekki lengi, enda íbúar Stoink margir hverjir ekki enn búnir að jafna sig eftir hátíðahöldin í kjölfar sigursins á orkahernum frá Gljúfrinu, sem og árlegum hátíðum í tengslum við Sprettutíð. 

Úa, Sonja, T’Sial, Perille og Luiz héldu vel vistum búin af stað, ásamt Argent, svartbirninum sem Rúfus hafði kynnt fyrir Úu dagana eftir að árásinni var hrundið. Hópurinn hafði nýtt tímann vel, þó hver meðlimur hópsins með sínum hætti. Á meðan Perilla gróf nefið ofan í hvers kyns skruddur og bókfell, hafði Luiz gert sitt besta til að brugga eitur, á milli þess sem hann þræddi búðir og verkstæði gimsteinaskurðarhandverksmanna. T’Sial hafði fylgt honum en Sonya hélt sig annars vegar innan um fjölmarga og ólíka nátthrafna og hins vegar æfði hún sig í því að vera kráka, en nýfenginn hringur hennar bjó yfir þeim galdramætti að umbreyta henni með þeim hætti. 

Úa flautaði til Argents og kallaði hann til sín. 

“Ég held, úr því þú ert svona grænn,” sagði Úa á máli drúíða og staldraði við til að skoða eyru Argents, “nei, úr því þú ert svona dökkbrúnn fyrir aftan eyrun – ég skil ekki svona orðaleiki þessa samfélags – sko, Perille sagði að þú værir grænn fyrir aftan eyrun og ég ætti að kenna þér, eins og Aurum kenndi mér þegar ég var græn fyrir aftan eyrun.” 

Argent fylgdist með Úu, tungan lafði úr skoltinum svo sleftaumar láku af henni. 

“Perille lyktar kannski undarlega, svolítið eins og karlarnir í Stoink sem voru að gera að svínshúðunum. Kannski af því hún er alltaf inni í bókageymslum. Hún er samt pínu eins og íkorni. Hún safnar fullt af vitneskju og grefur hana inni í sér. Ég óttast samt pínu að hún sé eins og íkornarnir heima, og gleymi oft hvar hún grefur hneturnar, – eða sko þessar vitneskjur.” Úa leit til Perille. “Ég hef samt á tilfinningunni að hún hafi eytt of miklum tíma með bókunum. Hún er samt fín, hún er uglan okkar.” Úa gekk af stað. 

“Komdu, Argent,” sagði hún og svartbjörninn kinkaði kolli. Eftir nokkur skref stoppaði Úa og sneri sér að birninum. “Argent, komdu.” Björninn starði um stund á Úu en tölti síðan af stað. 

“T’Sial er æðisleg,” sagði Úa og bendi með hökunni að T’Sial, “hún kann að dansa og sveifla spjótinu sínu í hringi og miðar alltaf beint í óvini okkar. Stundum miða ég framhjá þeim. T’Sial er líka svo sterk, hún er eins og gaupa. Hún hleypur ótrúlega hratt og veit líka svo mikið. Hún  er svo…” Úa þagnaði og starði dreymin um stund á T’Sial, síðan andvarpaði hún. “En mér finnst eins og T’Sial vilji stundum ekki hafa mig í kringum sig. Eins og Sonja.”

Úa hnykklaði brýnnar og sneri sér að dökkklæddu konunni frá Stoink. 

“Þú skalt passa þig á henni. Hún er bölvaður broddgöltur þessi kona og alltaf eitthvað að reyna meiða mig með orðum. Og já, passaðu þig líka á orðum. Þau eru stórhættuleg. En já, Sonja, ég held að hún hafi verið minnsti broddgölturinn í gotinu og mamma hennar hlýtur að hafa hafnað henni, því hún er stundum svo grimm. Núna, eftir hún fékk hringinn þarna, þá getur hún breytt sér í hrafn.” Augu Úu leituðu til hringsins á hendi Sonju. “Æ, ég veit það ekki, kannski er hún bara alltaf svona þreytt, kannski bara alltaf að lóða og finnur hvergi stein til að merkja. Eða hún þarf kannski alltaf að sofa í heyi – samt, þau hin sofa líka alltaf í heyi og þau eru ekki alltaf svona pirruð.”

Þau gengu áfram um stund og björninn reyndi að sleikja á sér nefið. 

“Ég á eftir að segja þér frá Luiz. Hann lyktar líka sérkennilega og er einkennilega oft ekki með augabrúnir. Í Admunsenvirki heyrði ég tvo karla tala um að hann væri alkemisti, ég veit ekkert hvað það þýðir, en hann er að minnsta kosti oftast nær almennilegur. Mig grunar að þetta tvennt tengist. Hann er allavega oftast nær fínn, segir ekki margt en þegar hann lætur heyra í sér þá er það oftast með miklum skarkala, sprengingum og látum.” Úa brosti. “Hann er svona pínu eins og lítill loðfíll á ávaxtamarkaði. Og talandi um ávaxtamarkaði, ef einhver býður þér að kaupa brú, ekki láta plata þig. Brúin er epli. Eða appelsína. Ég man ekki hvernig Perille útskýrði þetta.”

Argent kinkaði kolli og brosti. 

“Þetta er annars svona að mestu leyti hið vænsta fólk. Þau eru að gera sitt besta, hafa hvert um sig sinn djöful að draga – misstóra þó,” sagði Úa og skaut augum til Sonju, “en upp til hópa gott fólk sem gæti ekki gert birni mein. Perille er reyndar varálfur, ég veit ekki hvað mér finnst um það. Álfar eru eitthvað svo…” Úa hristi sig eins og um hana færi hrollur. “T’Sial fyrir einhverjar sakir óttast hesta, krákan er eins og hún er og Luiz, óttast ég, á eftir að springa út.” Úa leit til Argents. “Náðirðu þessum? Springa út. Þetta er sko brandari. Svona orðabrandari. En ekki reyna leika þetta eftir. Orð eru stórhættuleg.” 
 

View

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.